Geplaatst: Dinsdag 1 oktober 2019 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Watertijgers

▄▄  Schelf 2018 - HOME

 

Sociaal Culturele Hoofdstad Europa Leeuwarden Friesland 2018

DWJM Sociaal  /  Afterparty

 

Worst case is nu usual case

Bijna 2,5 jaar geleden (mei 2016) beschreef ik hier, 'Hoe Nederland naar de haaien gaat'. Geen zorg; ik trek mijn woorden niet in. Het gaat dus gewoon door. Het lijkt alleen nog wat sneller te verlopen dan ik toen beschreef. Ik citeerde in 2016 vanuit een worstcase scenario, maar omgeven door onzekerheden en nog niet meegenomen effecten. De zeespiegel zou dan tot het jaar 2100 ongeveer 1 meter stijgen. Intussen weet men weer meer. Al in 2017 kwam ons eigen KNMI met een andere worst case. Daarin zag men een zeespiegelstijging eind deze eeuw van 2,5 tot 3 meter als een serieuze (worst case) mogelijkheid. Nu, anno 2019, bevestigt het IPCC dat een stijging tot 2 meter in 2100 niet kan worden uitgesloten. En die ene meter worst case stijging uit mijn betoog in 2016, is voor het IPCC anno 2019 gewoon de normale prognose bij stijgende uitstoot. Niks geen worst case meer; die ene meter eind deze eeuw kunnen we gewoon in onze zak steken.

 

Na ons de zondvloed

Wat opvalt is dat in Nederland de serieuze waterproblemen op zijn vroegst vanaf 2050 worden verwacht. Voor ons ouderen is dus het spreekwoord van toepassing: na ons de zondvloed. We zouden achterover kunnen leunen. Voor jeugd en jongeren ligt dat totaal anders. Tegen de tijd dat zij senioren zijn geworden, mogen ze vol aan de bak om het hier droog te houden. Gezien de felle protesten onder de jongere generaties, hebben ze dat haarfijn in het snotje. De politici zijn in dit verhaal een bijzondere categorie. In de politiek zijn de echte jongeren schaars. Daarbij hebben politici vaak een planhorizon van een jaar of vier. Wie dan leeft, die dan zorgt. En dat is het broertje van: na ons de zondvloed. Bovendien zijn politici veroordeeld om te doen wat mogelijk en haalbaar is. Zonder draagvlak zijn ze driemaal nergens.

 

Op naar een tweede jeugd

Zoals bekend ontlenen politici een belangrijk deel van hun draagvlak aan de kiezers. Als maar genoeg kiezers voor maatregelen tegen de zondvloed stemmen, dan zullen politici die maatregelen in gang gaan zetten. Maar juist daar doemt een probleem op. Jongeren stemmen minder dan ouderen. Ze zijn ook nog eens sterk in de minderheid. En die minderheid zal nog verder slinken, als we demografen mogen geloven. En dan de jeugd, die nog meer wateroverlast voor de kiezen krijgt: zij hebben helemaal geen stemrecht. De dreigende Brexit laat zien hoe zoiets kan uitwerken. De oudere garde geeft de doorslag bij de besluitvorming; de youngsters zitten later met de gebakken peren. Dus zit het achterover leunen er voor mij als oudere niet in. Het wordt tijd voor een tweede jeugd. Stemmen en protesteren met en voor de jeugd, met en voor de jongeren. Hierbij verklaar ik dan ook plechtig het volgende. 'Ik ben een jongere!!!'

 

Achterwaarts          Voorwaarts

=   Watertij - HOMER

alt

 

 

Delicious Digg Facebook Fark MySpace