Geplaatst: Maandag 10 oktober 2016 - 7 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Watertijgers

Nog even en dan komen ze weer aan de deur: groepjes kinderen met een lichtje en een liedje. Of misschien komen ze niet. Want Sint Maarten is in een felle concurrentiestrijd verwikkeld.

 

=   Watertij - HOMER 

Onderweg naar Sint Maarten raak ik bevangen door weemoed. Bij onze voordeur treden elk jaar minder kinderen op. Het loont niet meer. Bij de talentenjachten op tv, daar moet je zijn met je zangkunsten. Daar wordt het grote geld verdiend. Heel Nederland ligt aan je voeten, dus vergeet op 11/11 dat rondje door een paar verregende straten. Laat dat flodderige led-lampionnetje voor wat het is en stap in de echte schijnwerpers. Ik snap het wel, maar toch ben ik er voor dat jong talent klein begint. Lang leve dus Sint Maarten! En beste kinderen, wees niet bang om op 11 november weer op pad te gaan in Drachten. Want zoals Frank Sinatra ooit al zong: 'When I can make it there, I'll make it anywhere'. Met andere woorden: als je het eenmaal in Drachten hebt gedaan, dan kun je het overal. Zoals bijvoorbeeld in New York, een knus dorpje ergens in Amerika.

Een paar tips, gebaseerd op eigen ervaring. Neem met Sint Maarten geen mondharmonica mee. Het liedje wordt dan al snel te mooi. Zodat je het overal moet herhalen,omdat er steeds meer mensen bij de deur verschijnen. Maar daarbij gaat je honorarium niet omhoog, zodat de kosteneffectiviteit onder druk komt te staan. Contractueel kun je ze niets maken, want je opereert in een aanbodmarkt, waarin men echt niet vooraf financiële verplichtingen zal aangaan jegens de optredende performer. Als je gepusht wordt je liedje nog eens te doen, gebeurt er het volgende. De inspanningsverplichting wordt een prestatieverplichting, waarbij het risico volledig bij de kunstenaar ligt. Daardoor valt het ook niet te verzekeren. De output krijgt plots een verplichtend karakter, met een onzekere afloop. En dit alles zonder dat het vaste tarief overgaat in een prestatiebeloning met navenant bonusstelsel.

Tot slot viel het ons bij Sint Maarten altijd op, dat hoe verder je het dorp achter je liet, hoe langer je moest lopen van deur tot deur. Ook nam het percentage honden exponentieel toe. Maar dat gold gelukkig even goed voor de honoraria; in de agrarische periferie kon je pas echt goudgeld bij elkaar musiceren. Maar of dat bij de hedendaagse melkprijzen nog steeds zo is, waag ik te betwijfelen. Mijn advies: doe gewoon een klein liedje, zing het niet te mooi en zorg voor korte looplijnen.

 

Delicious Digg Facebook Fark MySpace