Geplaatst: Zondag 13 april 2014 - 4 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Profielschets van de kleine schrijver

  =   Watertij - HOMER 

Kleine schrijvers zijn klein. Maar dromen doen ze in het groot. Neem bijvoorbeeld mijzelf. Eén van mijn grootste dromen is dat ik ooit nog eens verfilmd ga worden. En dan niet mijn eigen persoon, maar iets dat ik heb geschreven. Waarom is dit een grote droom? Ten eerste omdat ik in dit geval een grote bioscoopfilm voor ogen heb. Van een grote regisseur, en met grote acteurs. Ten tweede omdat ik echt helemaal niets op de plank heb liggen, dat ook maar in de verste verte geschikt is om te worden verfilmd. Die plank is sowieso akelig leeg. Want zo staat het er vaak voor bij kleine schrijvers.

 
Maar vandaag gaat dat veranderen. Want het leuke aan elke grote film is, dat het ooit begon met een klein idee. Een heel klein idee soms, maar wel een knettergoed idee. En wie zijn er per definitie goed in kleine ideeën? Kleine schrijvers. Van kleine schrijvers zijn er namelijk heel veel. Alleen al in Nederland breek je er de benen over. En ze hebben weinig tijd. Daarom komen ze vooral met kleine tot zeer kleine ideeën. Maar met z´n allen produceren ze wel een ontzaglijke berg van die ideetjes. Dat vergroot de kans dat er hier en daar een keigaaf exemplaar tussen zit. Alleen: vind die maar eens. Speld in een hooiberg.
 
Maar daarin schuilt juist de kick: de ontdekking van de onvindbaar kleine schrijver. Dus verstop je als schrijvertje expres een minuscule speld in een gigantische hooiberg. Als die speld ooit ontdekt wordt, zal het mirakel des te groter zijn. En daar is het de kleine schrijver uiteindelijk om te doen. Al is dit natuurlijk ook de reden dat veel kleine schrijvers alsmaar klein blijven. Ze verstoppen hun spelden te goed. Maar dan opeens is er die ene, die wel gevonden wordt! En diep in elke kleine schrijver leeft het rotsvaste vertrouwen dat hij (m/v) die ene zal zijn. Zodoende. Daar gaan we dan. Stap 1 in het proces van het kleinste ideetje naar de grootste film.
 
Allereerst de taal waarin het idee geschreven gaat worden. Die moet bescheiden zijn: het Nederlands dus. Het Fries zou nog beter zijn, maar mijn kennis van de Friese taal is poermin. De plek waar ik mijn idee lanceer is een uithoek van ons petieterige lage landje: het noorden. Dan die reusachtige hooiberg waarin ik mijn idee ga verstoppen. Dat is natuurlijk het www, ook wel bekend als het internet. En waar kan ik mij beter verschuilen met mijn filmidee, dan in een blog op DWJM? Want DWJM is misschien wel het dunst geweven sociale webje ter wereld. Met blogs die wel gelezen worden, maar vooral op regenachtige zondagochtenden.
 
Hoe kan ik mijn speld nog dieper in de hooiberg wegstoppen? Door deze speld, oftewel mijn filmidee, zo klein mogelijk te houden. Laten we zeggen: twee woorden. Voor een goed verstaander is dat meer dan genoeg. Lees dus en huiver. Twee woorden slechts. `Ingevroren papa.´ Is dat het? Ja, dat is het. De weg is nog lang, maar stap 1 is gezet.
 
Wat? Dat wordt niets zo? Bespottelijk idee? PR van het jaar nul? Misschien is dat zo. Maar dat is juist de kick, zoals ik al heb uitgelegd. We doen de Engelse vertaling er alvast bij. `Frozen daddy.´ Want vergis je niet. Rutger Hauer woont hier bijna om de hoek. En hij kent Steven Spielberg. Hoe moeilijk kan het zijn.
 
 
Delicious Digg Facebook Fark MySpace