Geplaatst: Woensdag 11 september 2019 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Wonen

▄▄  Schelf 2018 - HOME

 

Sociaal Culturele Hoofdstad Europa Leeuwarden Friesland 2018

Dit wordt jouw medium / Afterparty


Gast: Stefan Huiskema

Zoals jullie nu wel weten, doen partner Ilona en ik allerlei hand- en spandiensten in en om de Hooykiep. Daarnaast zijn we digitaal te vinden in de digibloghut XA Grutte Pier, ook op DWJM Sociaal. Vandaag gaat het over de beestjes.

 

Steeds minder beestjes

Er is zelfs een popsong die 'Allemaal beestjes' heet. Wij zoemen hier vooral in op de insecten. Daar zijn er steeds minder van. Natuurlijk willen mensen niet teveel beestjes in hun huizen. Maar ze helemaal afschaffen, dat gaat ook weer te ver. Dus werd er een alternatieve huisvesting verzonnen: het insectenhotel. Zelfs op bungalowparken willen ze tegenwoordig niet alleen mensen ontvangen, maar ook beestjes. Dit insectenhotel troffen wij aan in park Limburgse Peel.

 

 alt

 Insectenhotel Limburgse Peel

 Fotografie: Kreaterbureau VULKAAN

  

Insectenglamping

Zelf geloven wij niet zo in het concept van het insectenhotel. Wij zijn meer van de insectencamping. Of beter nog: de insectenglamping. De hele tuin van de Hooykiep gaan wij zodoende ombouwen tot insectenparadijs. Her en der zetten we diervriendelijke bloeiende planten neer, voor plantaardige beestjes. En ook door de hele tuin verspreiden wij plekken en plekjes waar beestjes in hun eigen stijl kunnen glamperen. Vlinders, bijen, hommels, libellen, vliegen, muggen, krekels, mieren, spinnen en wespen ook, van harte welkom!

 

Achterwaarts          Voorwaarts 

 

Project Schelf 2018 / 056          HOMER 

alt

 

Geplaatst: Zaterdag 5 september 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Wonen

Wonen / 035          HOMER

=======Als de verf maar goed zit

=======De vierjaarlijkse schilderbeurt

Zo eens per vier jaar schilderen wij het hele huis. Nee, dat is niet waar; we doen alleen het hout. Maar toch ook weer niet al het hout. Want voor het american redwood maken wij een uitzondering; dat verweert tot een mooie grijze tint en heeft geen conservering nodig. Trouwens, ik heb het hier alleen over de buitenkant. Het hout aan de binnenzijde leeft als een luis op een zere kop: geen wind, geen neerslag en geen direct zonlicht. Daar zijn we nogal laks van geworden; het binnenhout ziet zelden een kwast of een roller. O ja, dan is er nog de garagedeur. Geen hout, maar staal; toch is ook die onderdeel van de vierjaarlijkse schilderbeurt. Rust roest.

=======Commissie voor buitenboelse zaken

Dit jaar was het weer zover. De herfst naderde, dus ging de commissie voor buitenboelse zaken op pad. Met in het achterhoofd ervaringen van eerder. Namelijk dat er kozijnen zijn waarvan de verf na vier jaar nog prima is. Zoals bijvoorbeeld aan de noordkant. Met de tweede verdieping was de commissie snel klaar. Want wat daar aan hout zit, is vooral redwood gevelbekleding. En de twee kozijnen op het westen gaan bij de verbouwing toch verdwijnen. Dus had inspecteren daar weinig zin, en schilderen al helemaal niet. Scheelt een hoop gesleep met steigermateriaal. Want de eerste etage schilderen wij desnoods vanaf de ladder. Huislui mogen nu eenmaal meer dan de vaklui.

=======Het raadsel van de verdwenen kit

Maar ook op de eerste verdieping pakte de inspectie goed uit. De schade bleef beperkt tot de kozijnen op het zuiden. Daar vond de commissie wat gebarsten verflagen. Zoals het noorderlingen betaamt, zeiden wij: het kon minder. Maar het grootste gebrek moest nog komen. Op de begane grond leek alles goed, totdat het lage raam aan de oostkant in beeld kwam. Met de verf was niets mis. Maar de beglazingskit aan de onderkant zag er niet uit; die was van links tot rechts aangetast. Het leek een proces van verbrokkeling en erosie, waarbij de kit er was uitgespoeld of weggewaaid. Hier en daar was het goedje zelfs helemaal verdwenen. Los van het feit dat dit hersteld moest worden, wilden wij er het fijne van weten. Wie of wat deed onze kit oplossen in het niets?

=======Zo komt Jan Splinter door de winter

Het mooie van internet is dat je er alles aan de weet kunt komen. Onze oostgevel krijgt weinig zon, is koel, vochtig en rijk aan algen. Dat trekt slakken aan, zoals wij al jaar in jaar uit waarnemen. Terwijl wij aan het ontbijt een broodje jam smeren, trekken slakken aan de buitenkant van het glas hun slijmerige sporen. Eet smakelijk. Dat laatste brengen deze beestjes in praktijk: ze verslinden onze kit. Het glasprofiel onderaan is eigenlijk één lange trog met slakkenvoer. Kwijlslijmend kijken ze ernaar, met ogen op steeltjes. Wat wij kitten noemen, zien zij als het bijvullen van de etensbak. Maar goed, de trog is nu weer gevuld en de barsten op het zuiden bijgewerkt. Dus kom maar op met die herfst.