Geplaatst: Dinsdag 22 december 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Het is grijs en het denkt

Ze lijken uitgesloten van beter worden: mensen die autisme hebben. Het is een vorm van levenslang. Maar is dat ook nu nog overeind te houden? In een in beton gegoten beeld duiken steeds meer barsten op.

 

  ‚     Hogenakker - HOMER

 

'Pervasieve ontwikkelingsstoornis'

Dat kan toch niet, herstellen van autisme? Deze vraag zal misschien de eerste reactie zijn van veel lezers. Want voor mensen met autisme geldt hetzelfde als voor inbrekers. Eens gestolen, altijd een dief. Eens een diagnose, altijd autistisch. De gedachte dat autisme een leven lang duurt, is hardnekkig en begrijpelijk. Want eerder kwamen alleen de zwaardere gevallen van autisme in beeld. Men had er bovendien een beladen term voor bedacht. 'Autisme is een pervasieve ontwikkelingsstoornis.' Pervasief wil zeggen: diep doordringend. En de aanpak en begeleiding was nog volop in ontwikkeling. Kortom: autisme zat in je hele denken, doen en laten en was moeilijk te behandelen. Dus was de gedachte dat het nooit meer over zou gaan, nog maar een kleine stap.

Is autisme onomkeerbaar?

Gaandeweg kwamen er toch andere signalen. Want waar waren bijvoorbeeld al die oudere mensen met autisme? En waarom moest autisme plots pseudo autisme heten, als iemand wel herstelde? Waarom worden vroege maar ook wel latere diagnoses soms weer ingetrokken? Wat betekent het dat iemand over zijn of haar autisme heen kan groeien, waarna het niet of nauwelijks meer te zien is? En valt vol te houden dat ook al die lichte diagnoses van vandaag de dag onomkeerbaar zijn, hoe intelligent iemand ook is? Hoe komen de berichten de wereld in, dat 10 tot 20% van de kinderen en jongvolwassenen met autisme herstelt? En als uitsmijter: als autisme een ontwikkelingsstoornis is, waarom zou die ontwikkeling dan ook niet bijgestuurd kunnen worden?

Diagnose met een zware lading

Dat we autisme nog steeds niet kunnen (be)vatten, is wel duidelijk. Om dan toch vol te houden dat het per definitie levenslang duurt, is een nogal onwetenschappelijke slag in de lucht. Hoe kunnen we autisme, ongrijpbaar als het is, zo'n zware lading meegeven? Want een zware lading is het. Mensen vermijden een diagnostisch onderzoek, bang als ze zijn voor een levenslang stempel. Mensen praten niet over hun diagnose, omdat ze graag vroeger of later het normale leven weer willen oppakken. Voor de omstanders is autisme tot een simpele, blijvende kapstok gemaakt, waar ze altijd weer hun meningen aan kunnen ophangen. Mensen raken ontmoedigd omdat ze altijd die autist zullen blijven, wat ze ook doen om zich aan te passen. Het blijvende etiket van autisme remt de behandeling, begeleiding en verzorging en werkt dus tegendraads binnen de medische benadering.

De diagnose als startsignaal

Maar krijg zo'n vooroordeel over autisme maar eens de wereld uit. Ik ben bij mijzelf begonnen. De diagnose onderstreepte de problemen waar ik al mijn halve leven tegenaan liep. Ik had die diagnose nodig; daardoor wist ik waar ik kon beginnen. Al snel ontdek je dan, dat autisme een optelsom is van plussen en minnen. Je vindt uit dat het niet in beton gegoten is. Een mens kan zijn ontwikkeling voor een deel bijsturen en dus zichzelf veranderen. De kunst is om de plussen vast te houden en de minnen aan te passen of anders in te zetten. Zo ben je bezig jezelf letterlijk te 'herstellen', wel of niet met hulp van anderen. Lastig is, dat je leefgenoten op twee manieren op de rem kunnen trappen. Lastig, maar ook logisch. Allereerst loopt hun beeldvorming altijd achter bij de ontwikkeling die jij doormaakt. Verder hebben ze misschien nog last van de stelregel, dat het nooit meer over gaat. Maar wie weet helpt dit stukje, om dat vastgeroeste idee de wereld uit te helpen.

 

Geplaatst: Zondag 1 november 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Het is grijs en het denkt

‚     Leven in het grensgebied - slot (k) > HOME

Het verhaal hieronder hoort bij de diapresentatie op slideshare.net. De nummers verwijzen naar de afzonderlijke dia's van de presentatie. Een + betekent dat dezelfde dia nogmaals komt, maar nu met een aanvulling. Voor wie de inleiding heeft gemist...

 

De vorm van het autismespectrum

78  We hebben hiervoor af en toe een klein stukje grensgebied gezien tussen Gewoonland en Autismeland. Maar hoe ziet het hele autismespectrum er eigenlijk uit ? Ik stelde het mij altijd voor als een klein psychisch gebiedje, ergens in de grote verzameling van alle menselijke eigenschappen. Ongeveer zoals ik het in het begin liet zien. Zoiets als een eilandje in de grote mensenzee; waar bepaalde eigenschappen opduiken die bij gewone mensen onder water blijven. En dat het een spectrum heet, wil zeggen dat er de nodige variatie is binnen autisme.

79 Maar hoe langer ik erover nadenk, hoe minder ik geloof in mijn eerdere kijk op het autismespectrum. Het is waarschijnlijk een te simpele voorstelling van zaken.

80  In het beeld dat ik tegenwoordig heb, is het autismespectrum veel meer een ring. De menselijke eigenschappen vormen dan een heuvel, waarbij het midden van de heuvel staat voor het meest gangbare van de menselijke eigenschappen. Naar de randen toe heb je allerlei uitlopers, die elk staan voor bepaalde specialisaties. Voor bijzondere, of in elk geval meer opvallende eigenschappen van de menselijke soort. En in de richting van de buitenste rand neemt ook het aantal gevallen van autisme toe. Het voordeel van dit beeld is, dat er veel aandacht blijft gaan naar het eigene van mensen met autisme. Ze hebben dan wel allemaal een stoornis in het autismespectrum, maar ze zijn verder heel verschillend. Want geen uitloper van de heuvel is gelijk. Het zou zo maar kunnen zijn dat het autismespectrum veelkleuriger is dan de wereld van de gewone mensen. Een diagnose is dan ook niet compleet zonder een goed beeld van de persoon die met die diagnose verder moet.

 

Het idee van DIOP

81  Het beeld van de heuvel is beschreven in één van de laatste hoofdstukken uit mijn boek: ´Autisme en de psyche van het onbewuste`. Die veelkleurige heuvel kun je zien als een soort eindconclusie van het boek.

82+  Het boek begint met het idee van DIOP. DIOP is een koepelidee dat laat zien hoe je op een andere manier tegen autisme kunt aankijken. DIOP betekent: Differente (lees: andere) Informatie van de Onbewuste Processen.

83+ 84 85+ 86+  DIOP zegt: autisme kan ontstaan, doordat in de hersenen de onbewuste processen al vanaf de geboorte niet op de gebruikelijke manier hun werk doen.

87+  Gelukkig komen bij het ouder worden stap voor stap de bewuste hersenprocessen erbij. En hoe beter deze processen werken, hoe beter mensen met een autismestoornis daarmee om kunnen leren gaan.

 

Pleidooi voor veelkleurigheid

88  Soms krab ik mij wel eens achter het oor. Gaan we niet te ver met het benoemen van afwijkingen, stoornissen en syndromen? Soms lijkt het of iedereen ze per se alle zeven op een rijtje moet hebben. Niet zomaar op een rijtje, maar exact op hetzelfde rijtje. Zoals de orthodontist bij kinderen en tieners alle tanden en kiezen in het zelfde gelid zet, zo lijkt het ook steeds meer in ons brein te moeten. Het lijkt soms op een vorm van psychische orthodontie. Ik hoop van harte, dat er daarnaast altijd voldoende aandacht en ruimte overblijft voor veelkleurigheid, ook in en rond het autismespectrum.

89+  Voor symboliek ben ik nogal gevoelig. Bijvoorbeeld de symboliek van cijfers. We hebben drie mannen gezien: Rik, Steven en mijn eigen ik, als de naamloze grensbewoner daar net tussenin. Er zijn drie werelden voorbij gekomen: de mentale wereld van autisme, de echte wereld en, heel belangrijk, de persoonlijke wereld met een eigen kleur voor iedereen. Rond elke diagnose zijn er minstens drie levens: het leven ervoor, het leven tijdens en het leven erna. En de eerste keer dat ik dit verhaal vertelde, was het de derde van de derde.

90+  Daarom nu een passende afsluiting, met de tekst van een oud maar veelkleurig liedje. Drie maal drie is negen. Ieder zingt zijn eigen lied.

 

Vorige

 

Geplaatst: Dinsdag 13 oktober 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Het is grijs en het denkt

‚     Leven in het grensgebied (j) > HOME

Het verhaal hieronder hoort bij de diapresentatie op slideshare.net. De nummers verwijzen naar de afzonderlijke dia's van de presentatie. Een + betekent dat dezelfde dia nogmaals komt, maar nu met een aanvulling. Voor wie de inleiding heeft gemist...

 

Voor de diagnose

Dia 69  Iedereen die een diagnose krijgt, heeft minstens drie levens. Een voor de diagnose, een in de periode er omheen en een erna. Dat geldt zeker voor mensen met een diagnose binnen het autismespectrum. Voor hemzelf ziet Rik een heel bijzonder effect in deze drie levens.

70+  In zijn eerste leven, toen hij nog van niets wist en uit alle macht probeerde zo gewoon mogelijk te zijn, schuurde hij stevig langs het autismespectrum.

71  Ook daardoor zat het leven ervoor zat vol met vragen, onduidelijkheid, onzekerheid, angst. Met andere woorden: geforceerd gewoon doen gaf juist meer klachten en symptomen.

 

Tijdens de diagnose

72  En daarna, in de tijd van het vermoeden, het zoeken, het herkennen, wachtlijsten, de medische molen, de diagnose en de acceptatie, kan dat zelfs nog verder gaan. Het leven rond de diagnose kan nogal heftig en turbulent zijn.

73+  Rik voelde tijdelijk een sterke identificatie met de welbekende symptomen en kenmerken van autisme. Waarschijnlijk hielp het om het beeld van zijn twee werelden naast elkaar te zetten. Als handvatten voor de toekomst: een basis om op te bouwen.

74  Het was voor Rik een tijd van nadenken over zichzelf, een nieuwe kennismaking.

 

Na de diagnose

75  In het leven erna werd dat geleidelijk weer anders. Nu wist hij wat er speelde, en het was een beeld van minnen en plussen.

76+  Pas toen hij dat beeld kende en accepteerde, kon hij ermee aan de slag. Kon hij er zelfs aan sleutelen. Om het beste van twee werelden te combineren en daarin voor zijn eigen droom te kiezen. Het beeld van die twee werelden begint nu te vervagen. En het beeld van de echte wereld, met al die valkuilen, wordt steeds sterker. De meeste valkuilen voor mensen met autisme weet hij zo langzamerhand te ontlopen. En veel valkuilen waar andere mensen massaal doorheen lopen, omzeilt hij met gemak. En dat ziet hij als een waardevolle kwaliteit.

77  Het leven erna geeft hoe dan ook handvatten waar je houvast aan hebt; er is weer een basis om op verder te bouwen. Ook in het grensgebied kunnen deze drie levens een bijzondere ervaring zijn. Want zeker in dat grensgebied kan het alle kanten op gaan. Voor Rik gelden er in dat gebied dan ook geen absolute waarheden. Bijvoorbeeld dat je als grensbewoner voor de rest van je leven aan je diagnose vastzit. Rik gelooft daar absoluut niet in. Hij heeft zijn symptomen zien vervagen en zijn mogelijkheden zien groeien.

 

Vorige     Volgende (slot)

 

Geplaatst: Zondag 20 september 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Het is grijs en het denkt

 ‚     Leven in het grensgebied (i) > HOME

Het verhaal hieronder hoort bij de diapresentatie op slideshare.net. De nummers verwijzen naar de afzonderlijke dia's van de presentatie. Een + betekent dat dezelfde dia nogmaals komt, maar nu met een aanvulling. Voor wie de inleiding heeft gemist...

 

Op de werkplek

Dia 59  Door zijn RSI-klachten was Rik op het werk al bezig met bijsturen.

60+  Het vele computerwerk achter zijn bureau kon hij oplossen met een softwarepakket voor spraakherkenning. Gewoon in een microfoontje praten en op het scherm komt te staan wat je zegt.

61+  Hij ging minder op pad en trok zich meer terug op kantoor achter zijn bureau. Want autorijden combineerde niet goed met zijn RSI-klachten.

62+  Maar nu gaat hij nog een stapje verder met bijsturen. Hij begint zich steeds meer te profileren als maatwerkredacteur: iemand die ingezet kan worden bij hoogwaardig en/of nauwgezet schrijfwerk. Denk bijvoorbeeld aan contracten, aanbiedingen en wervende teksten. Wel moet hij zijn zelfbedachte aanpak regelmatig verdedigen, maar het werkt steeds beter. Uit de hele noordelijke regio komen regelmatig telefoontjes van collega´s die bijzonder schrijfwerk nodig hebben. En het sluit goed aan bij het doel van Rik, om naast zijn werk als publicist aan de slag te gaan.

63+  Verder zijn er veel praktische zaken die helpen. Tussen de middag niet naar de drukke kantine, maar even een lunchwandeling. Ideale gelegenheid om ook wat rek- en strekoefeningen te doen voor de schouders. Een nuttige onderbreking, want van nature gaat Rik ´s morgens aan de slag en stopt dan niet voor hij ´s middags weer naar huis gaat. Een wandeling dwingt hem tot een gezonde mentale rustpauze. En ´s middags kan hij er weer fris tegenaan. De kwaliteit van zijn werk is altijd goed; hij kan geen half werk leveren al zou hij het willen. Toen er eerder een kwaliteitssysteem werd ingevoerd, was dat voor hem balen. Hij moest daardoor op een andere manier gaan werken, nota bene om de kwaliteit beter te waarborgen. Maar voor hem was die al goed. Hij smokkelde en bleef waar dat kon op zijn oude vertrouwde manier werken. Dat ging prima en klachten bleven weg, ook van de kwaliteitsmensen.

 

De thuisbasis

64  Daarnaast is er de rust van de thuisbasis. Het eigen huis dat voor Rik altijd heeft gewerkt als oase in een drukke wereld. Toch geeft de diagnose, hoe licht ook, daar wel een schokgolf. Zijn vrouw moet enorm wennen aan dit nieuwe beeld van haar partner. Eerst kan ze het niet plaatsen; later neemt ze langzaam maar zeker het beeld over dat Rik van zichzelf heeft gekregen. Ze herkent bepaalde kenmerken die hij zelf beschrijft. Eigenlijk begint ze Rik een stuk beter te kennen, nu hij openlijk praat over wat hen diep van binnen bezighoudt. Maar hun relatie kan tegen een stootje. Ze zijn zelfs een tijdje proefkonijn binnen een nieuwe therapievorm, voor relaties waarin autisme een rol speelt. Misschien spijtig voor de therapeuten, maar er valt in hun relatie weinig te genezen; want vanaf het begin van de therapie scoren ze op alle fronten ruime voldoendes.

65  Wat binnen de relatie wel het geval was: door haar openheid en spontaniteit kende Rik zijn vrouw vrij goed, maar zij heeft nu pas van Rik een diepere laag leren kennen. Maar wat betekent dat in de praktijk van hun relatie? Hoe moeten ze daar mee omgaan? Om daarachter te komen, verdiepen ze zich verder in wat autisme kan doen met relaties. Op een gegeven moment doen ze allebei de test uit het boek ´Man/Vrouw Het verschil` van Simon Baron-Cohen. En wat ze eigenlijk al wisten wordt bevestigd; op de psychologische man/vrouwschaal uit dit boek staan ze ver van elkaar; ze zijn dus echte tegenpolen. Daardoor kunnen ze natuurlijk over en weer gemakkelijk het gevoel krijgen dat de ander wel erg ´zus` of juist erg ´zo` is.

66+  Ze leren nog meer rekening met elkaar te houden. Ze werken eraan om elkaars vrijheden te accepteren en geven daar ook ruimte voor.

67+  Wat Rik betreft: er gaat geen vrije dag voorbij of hij zit te schrijven. Zij valt in principe niet binnen wanneer hij in zijn schrijfhoek bezig is. Maar dat duurt in principe niet langer dan een dagdeel. De rest van de dag stort hij zich op het gezinsleven en het huishouden. En de badkamer waar hij al tijden aan werkt, komt elke keer weer een stuk verder. Wie weet, komt het ooit af. Een moment waar zijn vrouw naar uitkijkt.

68+  Omgekeerd toont Rik zijn flexibiliteit, wanneer zij graag op korte termijn iets geregeld wil zien. Voor onderlinge afstemming van alle huishoudelijke zaken hebben ze een vast weekoverleg. Daarin praten ze de lopende zaken door, aangevuld met wat er verder zoals ter tafel komt.

 

Vorige     Volgende

 

Geplaatst: Zondag 30 augustus 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Het is grijs en het denkt

‚     Leven in het grensgebied (h) > HOME

Het verhaal hieronder hoort bij de diapresentatie op slideshare.net. De nummers verwijzen naar de afzonderlijke dia's van de presentatie. Een + betekent dat dezelfde dia nogmaals komt, maar nu met een aanvulling. Voor wie de inleiding heeft gemist...

 

Een belangrijke driesprong

Dia 51 En zo ontwikkelt Rik allerlei ideeën voor zijn nieuwe leven. Maar hij mist nog een centraal thema: een kapstok waar hij alles aan op kan hangen. Daarvoor reist hij terug in de tijd, verder en verder. Totdat hij weer 19 jaar is en zijn diploma van de Hogere Burger School (HBS) heeft gehaald.

52+  In die tijd hield hij al veel van taal, van schrijven en van muziek. Maar vooral van schrijven. Waarom in vredesnaam is hij toen weg- en waterbouw gaan studeren? Want zo technisch was hij niet.

53+  Hij denkt nu dat hij het weet: een halfbewuste angst voor een al te sociale studie in de alfasfeer. En daarom een keuze voor een technische, maar ook weer niet al te technische opleiding.

54  Dus liet hij zich inschrijven bij de Hogere Technische School (HTS) in Groningen. Om weg- en waterbouw te gaan studeren.

55  Van buiten aanpassen, maar van binnen bleef het gevecht. Want wat was het mooiste vak op de HTS in Groningen? Nederlands. En wat vroeg de leraar Duits, toen Rik zijn zorgvuldig geschreven Duitse werkstuk voorlas? ´Zit jij hier wel op de juiste school?` Nu, meer dan dertig jaar later durft hij het wel aan.

56 Hij stort zich eindelijk heel bewust op het schrijverschap en op een leven als publicist. Hij doet het naast zijn werk, dat wel. Er moet natuurlijk wel brood op de plank komen. Maar hij gaat nu serieus proberen om als schrijver en publicist aan de bak te komen. Op zijn werk of in zijn vrije tijd: als er iets bijzonders te schrijven valt, is Rik er in het vervolg als de kippen bij. Het is ook de reden dat hij hier  zijn verhaal vertelt. Hij vindt het allereerst belangrijk om zijn ervaringen te delen. Maar het past om heel goed in de richting die hij voor zichzelf heeft uitgestippeld. Maar hoe doe je dat, schrijven vanuit het grensgebied tussen Gewoonland en Autismeland? In zijn vaste baan is dat voor Rik niet zo moeilijk. Hij is het gewend te analyseren en te rapporteren; dat doet hij al bijna veertig jaar.

 

Drie gezichten

57+  De stap om over autisme te gaan schrijven is dan ook niet zo groot. Ook dat is een kwestie van analyseren en rapporteren. Speciaal daarvoor is Rik weer verhuisd naar Autismeland. Want dat is de beste plek om over autisme te schrijven. Dat is de beste plek voor hem, om diep in zichzelf af te dalen. En dan goed te bekijken en vooral aan te voelen wat de wereld met hem doet en wat hij met de wereld doet. Ook daarom heet hij hier Rik Hogenakker, zodat hij een deel van dat verhaal kan vertellen. Rik heeft er zelfs al een eigen boek over geschreven. Het is een mix van een verhalenboek en een studieboek. Het boek heet: ´Autisme en de psyche van het onbewuste`. Over Riks eigen ervaringen, en de ideeën die hij daaruit haalt over autisme. Niet het meest eenvoudige leesvoer. En ook niet de informatie die we gewend zijn bij autisme. Wel een nieuwe en boeiende invalshoek.

58+  Maar schrijven over het gewone leven is heel iets anders. Rik moet daarvoor de knop omzetten, anders naar de wereld kijken en zijn stijl aanpassen. Daar past ook een totaal andere naam bij. Als hij over de gewone wereld schrijft, heet hij dus geen Rik. Het eerste boek van deze 'niet Rik' is: Kleine stukjes vaderland. Als je de titel hoort zou je misschien anders denken; maar dat boek gaat beslist niet over autisme. Of misschien toch een klein beetje. Want in elk van de 48 columns in het boek, rafelt de schrijver een klein stukje vaderland uit elkaar. Daarna zet hij het weer in elkaar op de analytische en logische manier die bij hem past. Het echte ik zit natuurlijk een beetje tussen Rik en 'niet Rik' in. Zoals dat past bij een grensbewoner, die als het ware twee schrijvende partners heeft verzonnen. De een schrijft in Gewoonland, de ander in Autismeland. Deze partners helpen om de boel te verkennen. Maar verder moet 'het echte ik' het toch zelf doen. Laten we eens kijken hoe dat gaat.

 

Vorige     Volgende

 

Geplaatst: Zondag 2 augustus 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Het is grijs en het denkt

‚     Leven in het grensgebied (g) > HOME

Het verhaal hieronder hoort bij de diapresentatie op slideshare.net. De nummers verwijzen naar de afzonderlijke dia's van de presentatie. Een + betekent dat dezelfde dia nogmaals komt, maar nu met een aanvulling. Voor wie de inleiding heeft gemist...

 

Het beste van twee werelden

Dia 44  Weer terug naar de case van Rik. Hij verdiept zich inderdaad in beide werelden. Van zijn uitstapjes naar Autismeland en Gewoonland leert hij veel. Als grensbewoner heeft hij de plussen en minnen van het gewone en van het autistische leven leren kennen. Met deze brede kennis ziet hij nieuwe kansen voor zichzelf in de echte wereld.

45+  Altijd heeft hij zijn best gedaan om zo normaal mogelijk te worden. Daar stopt hij nu maar mee, want zo normaal als veel anderen wordt hij toch nooit. Bovendien zijn er daar al zoveel van. Ook voelt hij er niets voor, om zwakke punten van neurotypicals over te nemen. Want die zijn er volgens hem ook, alleen lijken neurotypicals er zelf niet mee te zitten. Want ze zijn het gewend en kunnen misschien ook niet anders. Wel besluit hij om zwakkere punten uit de gewone wereld goed in zijn achterhoofd te houden; dat is voldoende. Dan kan hij er rekening mee houden in de dagelijkse omgang met al die gewone anderen. Aan zijn eigen zwakke punten kan hij ondertussen blijven werken; maar eigenlijk doet hij dat al vanaf zijn geboorte.

46+  En zijn sterke punten, de plussen die hij heeft meegenomen uit Autismeland: die zijn waardevol, omdat ze niet veel voorkomen in de gewone mensenwereld. Dus gaat hij tegen de stroom in; hij besluit om zich meer te richten op zijn eigen sterke specialismen. De kunst om zich uren of zelfs dagen lang op één en hetzelfde onderwerp te richten. Het ambachtelijke sleutelen aan een tekst, net zolang tot er precies staat wat er moet staan. Het helemaal uit elkaar rafelen van een complex probleem. En het dan weer in elkaar zetten op een manier dat iedereen het kan begrijpen. Vooral in zijn werk zal deze koerswijziging lastig zijn. Want hoe geef je jouw baan een andere richting en een andere inhoud, terwijl je niet kunt uitleggen waarom? En hoe pas je jouw eigen functie aan, zonder dat je de baas in de gordijnen jaagt? Rik weet maar één oplossing. Het gewoon maar gaan doen, heel geleidelijk, maar wel zo goed mogelijk. Zodat de collega´s merken dat hij juist dan een bijzondere en waardevolle inbreng in het werk kan hebben.

 

Medicatie of niet?

47  Maar redt hij dat op eigen houtje? Daarvoor moeten we weer terug naar de case van Rik. Wat bijvoorbeeld te denken van de Cipramil waarvan hij een recept had meegekregen van de specialist? Rik is vaak nogal gevoelig voor allerlei bijwerkingen van medicijnen. En bij Cipramil hoort een flinke lijst van die bijwerkingen. En daarom laat Rik het recept voorlopig in de kast liggen. In plaats daarvan gaat hij natuurlijke middelen uitproberen. Doel is om meer rust te brengen in zijn hoofd en in zijn lijf. Want onrust en verwarring versterken de symptomen van autisme. En maken het lastiger om eraan te werken. De arts zag wel mogelijkheden in Sint Janskruid. Valeriaan vond hij een minder goede optie, omdat dat na drie dagen gebruik al niet meer zou werken.

48+  Maar Rik, eigenwijs als hij is, begint met kava kava: een natuurlijk slaap- en kalmeringsmiddel, dat volgens berichten erg goed zou werken. Maar het kan niet te lang gebruikt worden, omdat er een kans is op leverbeschadiging. Later gaat het zelfs volledig uit de verkoop. Rik is er dan al lang weer mee gestopt. Hij zoekt een middel dat hij kan blijven gebruiken.

49+  Dus dan maar Sint Janskruid geprobeerd. Het staat bekend als middel tegen depressies. Bij Rik lijkt dat te kloppen; sombere stemmingen nemen af. Maar spanning en stress raakt hij niet of nauwelijks kwijt; het lijkt zelfs erger te worden.

50+  Zijn voorlopig laatste hoop is: valeriaan. Langdurig gebruik schijnt niet te kunnen, omdat het effect dan verdwijnt. Na veel en lang proberen vindt Rik een goede oplossing. Hij gebruikt de eerste week van elke maand een kleine dosering per dag. Het brengt veel rust, die ook aanhoudt als hij na een week stopt. De volgende maand weer een week, enzovoort. Zo heeft hij permanent voordeel van het middel valeriaan, hoewel dat volgens de theorie niet zou kunnen. Cipramil heeft hij niet meer nodig; dit is voldoende. Waarschuwing: dit is een persoonlijke oplossing.

 

Vorige     Volgende

 

Geplaatst: Maandag 27 juli 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Het is grijs en het denkt

‚     Leven in het grensgebied (f) > HOME

Het verhaal hieronder hoort bij de diapresentatie op slideshare.net. De nummers verwijzen naar de afzonderlijke dia's van de presentatie. Een + betekent dat dezelfde dia nogmaals komt, maar nu met een aanvulling. Voor wie de inleiding heeft gemist...

 

Iedereen loopt door elkaar

Dia 36  We blijven nog even kijken naar de twee werelden: Gewoonland en Autismeland. De gewone mensen in de ene wereld en de mensen met een autismestoornis in de andere. Maar af en toe moeten we ook even in de echte wereld kijken. Want daar gaat het anders; daar lopen alle mensen gewoon door elkaar, op één en dezelfde aardbol. Maar dan wel in een verhouding van één iemand met autisme te midden van ongeveer 100 gewone mensen: de neurotypicals.

37  De mensen van Gewoonland en Autismeland lopen dus los door elkaar. Wat betekent dat voor de twee landen en hun bewoners?

38  Gewone mensen komen gemiddeld heel af en toe iemand met autisme tegen. Voor zulke ontmoetingen hebben zij een officiële triade van problemen opgesteld. Zo weten ze op elk moment, dat ze deze problemen kunnen tegenkomen als ze iemand met autisme tegenkomen.

39  Omgekeerd lopen mensen met een autismestoornis bijna altijd en overal tegen gewone mensen aan. Lastig is dat. Oneerlijk ook. Dat mensen met autisme moeite hebben met contacten met anderen, is maar een deel van het verhaal. Het andere deel is, dat ze die contacten bijna altijd hebben met anderen die totaal anders zijn dan zijzelf.

 

Hoe omzeil je de valkuilen?

40  Voor mensen met autisme is de echte wereld dan ook bezaaid met valkuilen. Valkuilen in de vorm van: vaagheden, onduidelijkheden, verrassingen, schrikeffecten, onvoorspelbare mensen, warrig taalgebruik, onverwachte wendingen, overbelasting van de zintuigen, snelle interactie, onvoldoende denktijd, onderbrekingen en noem maar op. Terwijl ze hun best doen om de ene valkuil te omzeilen, lopen ze met open ogen in de volgende.

41  Om minder vaak in deze valkuilen te tuimelen, moeten ze allebei de werelden goed leren kennen. Want de valkuilen komen van twee kanten.

42+  Allereerst is het zaak te letten op hun eigen communicatieve en sociale zwakheden, gevoeligheden, focus op interesses en details en dergelijke. 

43+  Daarnaast moeten ze ook leren omgaan met de in hun ogen bijzondere eigenschappen van gewone mensen, want die zijn er ook. Veel geklets, onduidelijke formulering, dubbele bodems, snel een oordeel klaar, chaotisch en onlogisch gedrag, slecht luisteren, verborgen agenda´s, bemoeizucht en weinig oog voor detail. Gewone mensen lijken daar geen punt van te maken; ze lopen massaal door hun eigen valkuilen heen alsof die er niet zijn. En iedereen vindt dat de gewoonste zaak van de wereld. Behalve die enkeling met een autisme spectrum stoornis. Die kijkt niet zelden zijn ogen uit.

 

Vorige     Volgende

 

Geplaatst: Dinsdag 7 juli 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]

‚     Leven in het grensgebied (e) > HOME

Het verhaal hieronder hoort bij de diapresentatie op slideshare.net. De nummers verwijzen naar de afzonderlijke dia's van de presentatie. Een + betekent dat dezelfde dia nogmaals komt, maar nu met een aanvulling. Voor wie de inleiding heeft gemist...

 

Verkenning door Autismeland

Dia 33  Vanaf het moment van de diagnose kijkt Rik met andere ogen om zich heen. Want nu, vijftig jaar na zijn geboorte, weet hij pas van de bijzondere omgeving waarin hij leeft. Het grensgebied tussen Gewoonland en Autismeland.

34+  Hij gaat op verkenning, eerst naar Autismeland. Dat doet hij door er veel over te lezen. Maar ook door vooral te zijn wie hij is, en daarbij goed naar zichzelf en om zich heen te kijken. Hij weet waar de bekende gevaren van autisme liggen: in de omgang met anderen, in gesprekken met anderen, en in de omgang met eigen bezigheden. Kortom: die gevaren liggen overal.

Hij laat het nu heel bewust over zich komen en leert ervan. Hij snapt nu waarom hij een hekel heeft aan lange besprekingen op het werk. Hij leert dat hij op kantoor zijn projecten liever niet te veel door anderen moet laten versnipperen. Dat is doodvermoeiend en het schiet niet op. Hij voelt hoe hij thuis weer tot rust komt. Hoe hij geniet van het ontspannen bezig zijn op zijn zolderkamer. En hoe hij zichzelf daarbij weer kan opladen. Hij merkt hoe de onrust groeit wanneer iemand zijn bezigheden dan onderbreekt. En dat het daarna moeite kost om de draad weer op te pakken. En zo zijn er nog meer voorbeelden.

 

Op excursie naar Gewoonland

35+  Maar hij gaat ook steeds meer rondkijken in Gewoonland: het land van de neurotypicals. Hij waarschuwt zichzelf, dat veel mensen daar mogelijk een ietsje anders zijn dan hij. Zijn dagelijkse werk is een mooie gelegenheid om te oefenen. Op meer geduld van anderen hoeft hij niet te rekenen. Want ze weten het niet. In overleg met de bedrijfsmaatschappelijk werker heeft Rik besloten op zijn werk geen melding te maken van zijn diagnose. Voor je het weet heb je een levensgroot etiket. En voor een grensgeval als hij kan dat meer kwaad dan goed doen. Dat is ook de reden waarom ik hier Rik Hogenakker heet. En als er toevallig collega´s mij menen te herkennen: mondje dicht we graag.

Rik merkt hoe die ene collega er plezier in heeft om hem steeds weer op het verkeerde been te zetten. En dat hij daar ook steeds weer met open ogen intuint. En wat hemzelf betreft: al te spontaan zeggen wat hij voelt, is niet altijd de beste lijn. Voor je het weet heb je knetterende ruzie. Als je dat door hebt, kun je er rekening mee houden. Dat kost tijd en aandacht, want geen collega is gelijk. Met sommigen zit Rik aardig op dezelfde golflengte, met anderen minder. Maar ook daar kun je jezelf op instellen. Hij probeert contacten steeds meer te beginnen met een sociaal praatje, want dat schijnt te helpen. Hij let goed op hoe de gesprekken met anderen gaan en op welke momenten het lastig wordt.

Het valt hem nu ook meer op dat mensen vaak nogal slordig met elkaar praten. Misschien dat ze daarom nogal eens in herhaling vallen. Om zeker te weten dan hun boodschap overkomt. Hij leert geduld te hebben met het omslachtige sociale gedoe van anderen. Hij leert nog beter hoe hij zijn eerste reactie op anderen even in kan houden. En als dat nodig is bij te sturen.

 

Vorige     Volgende

 

Geplaatst: Zondag 14 juni 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Het is grijs en het denkt

‚     Leven in het grensgebied (d) > HOME

Het verhaal hieronder hoort bij de diapresentatie op slideshare.net. De nummers verwijzen naar de afzonderlijke dia's van de presentatie. Een + betekent dat dezelfde dia nogmaals komt, maar nu met een aanvulling. Voor wie de inleiding heeft gemist...

 

De diagnose stellen: een vak apart

Dia 18  Het is dan het jaar 2002. Een tijd waarin er nog bijna geen geld is voor het onderzoeken van autisme bij volwassenen. Dus komt Rik op een lange wachtlijst. Maar dat is geen ramp; geduld heeft hij in overvloed. Wel vraagt hij zich af of het nog zin heeft. Autismestoornissen zijn er vanaf de geboorte. Maar hij is vijftig; wat is er na zoveel jaren nog van terug te vinden? Is het te herkennen? Het gesprek met de arts (samen een psycholoog in opleiding) duurt ongeveer een uur. De arts is eerst sceptisch. Hij vraagt stevig door en zoekt naar houvast in het grensgebied van autisme.

19+  De voorzichtigheid van artsen bij het stellen van een diagnose is goed te begrijpen. Want in het grensgebied gaat Autismeland onmerkbaar over in Gewoonland. Wat is dan normaal en wat is autistisch in dat grote grijze grensgebied? En wat als het gaat om een twintig-, dertig, -veertig- of zelfs vijftigplusser die op het spreekuur komt?

20+  Hoe ouder iemand is, des te meer autisme schuil kan gaan achter aangepast gedrag of achter psychologische veranderingen.

Rik heeft bijvoorbeeld geleerd om zich terughoudend op te stellen. Hij heeft een passief reactiepatroon ontwikkeld. Hoe vind je dan als arts de weg terug naar een stoornis die zich heeft ontwikkeld vanaf de geboorte?

 

Angst is een hechte raadgever

21  Later komt de arts per brief met zijn voorzichtige conclusie. ´Er zijn enige aanwijzingen dat er sprake is van trekken die passen bij een autisme spectrum stoornis.` In een vervolggesprek licht de arts het verder toe. Hij is in het eerste gesprek overtuigd geraakt van een lichte lijn met autisme. Dat heeft geleid tot de voorzichtige diagnose in de brief. Ook het belangrijkste probleem van Rik staat erin genoemd: angst in ongestructureerde situaties. Hij geeft Rik daarom een recept mee voor Cipramil, een middel dat artsen vaak inzetten bij angst en depressies. Het middel vermindert de angst en verbetert de stemming. Aan Rik laat hij de keuze of die het wil gebruiken of niet. Rik zal daar in elk geval grondig over nadenken. Verder is hij blij dat hij nu een ietsje meer duidelijkheid heeft. Al zijn er nog vragen genoeg over.

22  Een autisme spectrum stoornis brengt vaak angst met zich mee. En angst roept weer nieuwe reacties op. Maar niet iedereen reageert gelijk op angst.

23+  De een kiest voor vechten; vaak de mannelijke reactie, maar niet altijd. De ander kiest voor vluchten; vaak de vrouwelijke reactie, maar ook niet altijd. En dan is er nog een ander reactiepatroon: behalve vechten en vluchten kan iemand met autisme ook kiezen voor onderwerping: alles doen om aansluiting te vinden bij wat men als de gewone samenleving ziet.

24+  Ook voor artsen is dat lastig. Het meest bekende diagnostische beeld is misschien wel autisme bij mannen, met daarbij een meer mannelijk (agressief) reactiepatroon.

25+  Vrouwen met autisme die op een vergelijkbare manier reageren, zullen misschien ook snel een diagnose krijgen. Lastiger wordt het wanneer vrouwen met autisme meer vrouwelijk reageren. Bijvoorbeeld door zich terug te trekken en door vooral niet op te vallen. Nog lastiger kan het worden wanneer mannen met autisme op deze meer vrouwelijke manier reageren.

 

Van diagnose naar behandeling

26  En zelfs dan is het niet altijd wat het lijkt. Soms zit het aanpassen aan de buitenkant, maar blijft de binnenkant vechten. En dat is precies hoe het werkt bij Rik.

27  Het gevolg is duidelijk; door zijn licht autistische aanleg loopt hij van jongs af aan rond met een ingebouwd conflict.

28  Dat houdt natuurlijk niemand vol; het is een logische verklaring voor de klachten die geleidelijk opdoken: de chronische depressie, de RSI-klachten en allerlei stressverschijnselen. Zo zat Rik opgescheept met vier diagnoses, allemaal apart vastgesteld.

29  Vier diagnoses, maar geen vier behandelingen. Van het psychiatrisch praatgroepje had Rik al haarfijn aangevoeld, dat die benadering niet bij hem paste.

30  Fysiotherapie en oefeningen tegen de RSI-klachten: prima natuurlijk.

31  Aanpak van de stress door persoonlijke psychotherapie: heel nuttig.

32  Maar wat te doen tegen de chronische angst die vaak met autisme samengaat? De arts van het Autismeteam Noord-Nederland stelde Cipramil voor. De bijverschijnselen in de bijsluiter klonken Rik niet zo plezierig in de oren. Dus nam hij nog even bedenktijd.

 

Vorige     Volgende

 

Geplaatst: Vrijdag 29 mei 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Het is grijs en het denkt

‚     Leven in het grensgebied (c) > HOME

Het verhaal hieronder hoort bij de diapresentatie op slideshare.net. De nummers verwijzen naar de afzonderlijke dia's van de presentatie. Een + betekent dat dezelfde dia nogmaals komt, maar nu met een aanvulling. Voor wie de inleiding heeft gemist...

 

Allerlei diagnoses

Dia 14  Maar we gaan verder met onze case; de case van Rik. We maken een sprong in de tijd. Als bijna vijftiger zoekt Rik nog steeds zijn weg in het grote grijze grensgebied. Maar zelf heeft hij nog geen idee. Of ergens toch ook wel. Want op een gegeven moment slaat hij aan het shoppen in het medische circuit. Want eerlijk is eerlijk; al sinds de puberteit is Rik soms de weg een beetje kwijt. En nu, binnen zes jaar tijd, scoort hij vier diagnoses. De eerste komt van een psychiater; die hem verdenkt van een neurotische depressie. Graag ontvangt hij Rik in zijn therapeutische praatgroepje. Maar dat is wel het laatste waar onze Rik aan denkt. Ook twijfelt hij aan de diagnose van de arts, die hij eigenlijk maar vaag vindt. Na de intakegesprekken laat Rik zich dus niet meer zien en gaat op eigen kracht verder.

15+  Jaren later komt er een totaal andere diagnose bij: een zware vorm van RSI. In populaire taal: een muisarm, in het geval van Rik in de schouders en de nek. Het kost hem uiteindelijk de helft van zijn baan. Er komt zelfs een bedrijfspsycholoog aan te pas, om te kijken of stress een rol speelt. De psycholoog laat hem allerlei testen doen.

16+  Hij komt daarna met een psychologische verklaring voor de RSI-klachten. Doordat Rik hoge eisen zou stellen aan zichzelf, bouwt hij veel spanning op en heeft hij een verkrampte werkhouding ontwikkeld. Ook nu weer zet Rik vraagtekens bij de diagnose. Zelf weet hij dat het een erg drukke tijd was met heel veel computerwerk. Een overbelasting van de spieren lijkt dus meer voor de hand te liggen.

 

Meedenken met de medici

De bedrijfspsycholoog ontdekt ook nog iets anders: dat Rik in een technisch bedrijf werkt, terwijl hij toch geen technisch brein heeft. Volgens hem is Rik meer een alfa dan een bèta en heeft hij een sterk ontwikkeld analytisch vermogen. Daar kan Rik het wel mee eens zijn. En die analytische gaven gebruikt hij ook. Bijvoorbeeld door mee te denken met al die artsen. Hij verdiept zich in de neurotische depressie die de psychiater noemde. Artsen gebruiken soms allerlei termen door elkaar, maar zelf zou Rik het liever een chronische (of dysthyme) depressie noemen. Maar dan zou er ook een chronische oorzaak achter moeten zitten. Rik wil het naadje van de kous weten. Dus vraagt hij bij de bedrijfspsycholoog de testresultaten op. Die laten zien dat Rik een nogal kwetsbare natuur heeft, wat zwaartillend is, behoorlijk nauwgezet en nogal introvert.

De bedrijfspsycholoog denkt dat hij Rik kan helpen. En er volgt therapie. Hij zaagt Rik tien gesprekken lang door, over hoe het anders kan. Het helpt, maar tegelijkertijd heeft Rik het gevoel dat het echte probleem niet boven water komt.

17+  Als hij later toevallig op tv hoort van het syndroom van Asperger, een stoornis binnen het autismespectrum, is hij direct geïnteresseerd. En als hij op het scherm een hand ziet met een extra lange ringvinger, kijkt hij naar zijn eigen hand. Hij heeft die extra lange ringvingers ook. Een deskundige legt uit dat dat verschil al voor de geboorte ontstaat. Het heeft te maken met een grotere blootstelling aan het mannelijk hormoon testosteron in de baarmoeder. En dat zou dan weer de kans vergroten op het Asperger syndroom. Moet hij het misschien in die richting zoeken? Na een paar speurtochten op internet denkt hij van wel. En als Rik iets denkt, kan hij heel vasthoudend zijn. Hij rust niet voor hij bij een gespecialiseerde arts op het spreekuur zit.

 

Vorige     Volgende

 

Geplaatst: Donderdag 21 mei 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Het is grijs en het denkt

‚     Leven in het grensgebied (b) > HOME

Het verhaal hieronder hoort bij de diapresentatie op slideshare.net. De nummers verwijzen naar de afzonderlijke dia's van de presentatie. Een + betekent dat dezelfde dia nogmaals komt, maar nu met een aanvulling .Voor wie de inleiding heeft gemist...

 

De grens is vaag

Dia 11  En er is nog iets vreemds aan de hand met de grens. Hij schuift niet alleen op, maar hij wordt ook steeds breder. Het is geen grens meer, maar een grensgebied. Een groot grijs grensgebied.

10 11  En dat is vervelend. Want iedereen weet wat er dan gaat gebeuren. In grote grijze grensgebieden ontstaan grensconflicten. Hoort deze grensstrook bij Gewoonland of bij Autismeland? Daar komt nog bij dat ook in dat grensgebied veel mensen leven. Sommige oudere mensen wonen er al heel lang. Zij weten zelfs nog dat het grensgebied vroeger bij Gewoonland hoorde. De grens met Autismeland lag toen nog ver weg. Maar stap voor stap kwam die grens dichterbij. En hij werd steeds breder. En nu wonen deze mensen dus midden in het grote grijze grensgebied; ze zijn een grensgeval geworden. De grote vraag is nu: horen deze mensen bij Gewoonland, of bij Autismeland? Zijn ze gewone neurotypicals, of hebben ze een autismestoornis? Daar kun je lang over discussiëren. En dat gebeurt dan ook. Onduidelijkheid troef.

 

Inwoner van het grensgebied

12  In de persoon van Rik kan ik hierover meepraten. In 1952, een hele tijd terug dus, werd Rik geboren in Gewoonland. Rik groeide op in het traditionele beschermde milieu van een klein dorp. Hij groeide op tot iemand die wat zwaar leefde. Het leek wel iets op een trekker in de natte zeeklei; hij spoorde iets te diep. Dat vreet energie en ondertussen kom je moeilijk van je plek. Het voelt alsof je vast zit aan een stuk elastiek. Je wilt graag vrij rondreizen in Gewoonland. Maar hoe verder je komt, hoe zwaarder het wordt. Het elastiek probeert je steeds terug te trekken. Terug naar de plaats waar je vandaan komt.

Maar als jongeman deed Rik flink zijn best en reisde een aardig eindje Gewoonland in. Daar groef hij zich min of meer in. Dat was nodig, want bij hem stond het elastiek ondertussen behoorlijk strak. Hoe was hij eigenlijk zover gekomen? Door gewoon maar stug door te gaan. Rik pakte flink aan, deed een technische HBO-studie, solliciteerde en werd direct aangenomen bij een groot ingenieursbureau. Dat is meer dan vijfendertig jaar geleden. En daar werkt Rik nog steeds. Nog maar net aan het werk, trouwde hij met het buurmeisje, ook pakweg vijfendertig jaar geleden. En ze zijn nog steeds bij elkaar. Rik is nu vader van drie volwassen kinderen, die intussen alle drie zelfstandig wonen. Dus niets aan de hand, zou je denken. Maar al die tijd trok het elastiek aan Rik. Hij moest zich schrap zetten en hield het zo heel lang vol. Alleen: nog veel verder reizen zat er niet echt in.

13  Ondertussen bleef de grens maar opschuiven en kwam Autismeland stap voor stap dichterbij. En zonder dat Rik het in de gaten had, schoof de grenszone tussen Gewoonland en Autismeland over hem heen. Vanaf toen zat hij er middenin en was hij een grensgeval. Misschien wat verwarrend dat ik af en toe over Rik praat alsof hij iemand anders is. Want ik ben het toch echt zelf. Maar Rik is vanavond ook ons studieobject en dus neem ik wat afstand. Dat is goed voor de objectiviteit.

 

Vorige     Volgende

 

Geplaatst: Dinsdag 28 april 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Het is grijs en het denkt

 ‚    Leven in het grensgebied (a) > HOME

Het verhaal hieronder hoort bij de diapresentatie op slideshare.net. De nummers verwijzen naar de afzonderlijke dia's van de presentatie. Een + betekent dat dezelfde dia nogmaals komt, maar nu met een aanvulling. Voor wie de inleiding heeft gemist...

 

De wereld van het autismespectrum

Dia 1  Dit verhaal gaat over het grensgebied van autisme. In dit verhaal kijk ik veel naar mijzelf, naar Rik Hogenakker dus. Want deze Rik heeft zich behoorlijk in autisme ingeleefd. Hoe dat zo gekomen is? Daar vertel ik graag wat meer over.

2  Als je door je woonplaats loopt, merk je meestal maar weinig van autisme. Want 99 mensen van de 100 hebben deze stoornis niet. En bij die ene die het wel heeft, valt het in het voorbijgaan misschien niet eens op.

3  Maar stel nu, dat je zelf die ene bent met een autismestoornis. Je hebt moeite met sociale omgang en met communicatie. En in je denken en doen ben je niet zo soepel, of zelfs behoorlijk star. Zo ongeveer omschrijven deskundigen autisme. Dan is het wel een stukje lastiger. Als je dan door je eigen stad of dorp loopt, merk je er opeens veel meer van. Want je loopt door de wereld van de gewone mensen. Maar is het wel zo zwart-wit?

4  Laten we maar eens gaan kijken in het grensgebied van autisme. Ligt die grens keihard vast? En is hij scherp, of juist vaag? We stappen daarvoor over naar de mentale wereld, de wereld van de menselijke gedachten. Met deze wereld erbij wordt het nog een stukje lastiger. Want daar hebben deskundigen het autismespectrum ontworpen. Ze hebben er keurig een grens omheen gelegd.

5  Zoals een grens tussen twee landen. Aan de ene kant van de grens ligt het kleine Autismeland. Daar wonen mensen met een autismestoornis. Aan de andere kant van die grens ligt het grote Gewoonland. Daar leven de gewone mensen; zij worden ook wel de neurotypicals genoemd. Officieel zijn er geen grensovergangen; je kunt niet zomaar van het ene naar het andere land. Ben je geboren in Gewoonland, dan ga je daar niet meer weg. Eens normaal, altijd normaal. Als je geboren bent in Autismeland, dan blijf je daar; zo zijn de regels.

 

De grens verschuift

6  Dit lijkt allemaal duidelijk en simpel. Maar dat is niet zo.

7  Want kijk maar eens naar de grens tussen de beide landen. Er valt van alles over te vertellen.

8+ 9+  Vroeger, toen Autismeland nog maar pas was ontdekt, was Gewoonland maar liefst tweeduizend maal zo groot.

10  Maar de grens tussen beide landen staat niet stil; hij is in beweging. Autismeland groeit; er zijn steeds meer mensen met autisme. Daardoor is Gewoonland nu nog maar honderd maal zo groot als Autismeland. Veel mensen hebben zich trouwens afgevraagd waarom die grens van Autismeland eigenlijk zoveel is verschoven. En waarom Autismeland zo sterk is gegroeid.

Deskundigen hebben een paar redenen kunnen bedenken. De belangrijkste: ze hebben in het begin de grens niet op de goede plek gezet. Want ook in Gewoonland, dicht over de grens, woonden nog mensen met autisme. Alleen vielen die eerst niet zo op, omdat het vaak om lichtere stoornissen ging. Maar de deskundigen kwamen steeds meer aan de weet over autisme. En zo kregen ze ook deze groep in beeld. En door een simpele verplaatsing van de grens werden veel van deze mensen opgeslokt door Autismeland. En doordat er lichtere vormen van autisme kwamen, ontstond er ook een overgangsgebied, een grensgebied. Maar er speelde nog iets. Gewoonland werd drukker en drukker, waardoor gewoon zijn steeds moeilijker werd. Dus kwamen er steeds meer mensen met een autismestoornis. En zo annexeerde Autismeland steeds meer grondgebied. Tegenover elke honderd inwoners van Gewoonland staat nu één inwoner van Autismeland.

 

Volgende

 

Geplaatst: Zaterdag 25 april 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Het is grijs en het denkt

 ‚    HOME > HOMER

Hoog tijd voor een presentatie op internet

 

'Leven in het grensgebied' is een verhaal over autisme. Af en toe vertel ik het, voor groepen die daar belangstelling voor hebben. Zoals op donderdag 15 november 2012 in de bibliotheek van Drachten. De opzet van mijn presentatie is niets meer dan een praatje met een plaatje. Het praatje komt van mij; het plaatje zit in een diapresentatie. Ik vertel het verhaal graag mondeling, omdat er dan rechtstreeks contact is met de mensen die zijn komen luisteren.

Maar daarnaast wil ik ook de digitale media gaan gebruiken. Want dan kunnen veel meer mensen dit verhaal gaan volgen. En een presentatie via internet heeft nog meer pluspunten. Iedereen kan het gaan bekijken op een moment dat het hem of haar uitkomt. De een doet het misschien snel, de ander heel rustig. Ook kun je elk moment stoppen en bijvoorbeeld de volgende dag weer verder gaan. (Daarnaast blijf ik het verhaal ook zelf vertellen, zolang er vraag naar is.)

De eerste stap naar internet had ik al veel eerder gezet. Sinds 18 november 2013 is de presentatie van begin tot eind op slideshare.net te zien. Maar wat ik er anders allemaal bij vertel, vind je daar niet. Dus ga ik nu het verhaal dat erbij hoort ook op internet zetten. Niet in één keer, maar stukje bij beetje; want de meeste mensen hebben een hekel aan lange blogs. In het verhaal plaats ik dan nummers, die verwijzen naar de dia's op slideshare.net. Zo kun je altijd het verhaal en het plaatje dat erbij hoort, bij elkaar zoeken.

De diapresentatie is dus al langer te vinden op slideshare.net. Nu nog een mooie plek zoeken, waar ik het verhaal kan gaan neerzetten. Of eigenlijk heb ik die plek al gevonden: hier op DWJM. Hier is alle ruimte voor verhalen met diepgang. Met steeds meer leden en ook veel vaste en losse lezers. Lezers die weer aan anderen doorgeven, wat ze hier op DWJM zoal tegenkomen. In een stuk of wat blogs ga ik hier het hele verhaal vertellen. Met nummers erin, die verwijzen naar slideshare.net. En op slideshare.net kan ik dan mooi een verwijzing opnemen naar DWJM.

DWJM heeft meer mooie kanten. Zo kunnen de lezers over elke blog uitgebreid discussiëren. Alle reacties en meningen komen dan helder en duidelijk onder elkaar te staan; het beeld blijft altijd overzichtelijk en rustig. Voor wie alleen wil lezen: dat kan altijd. Wie ook wil reageren, hoeft daarvoor alleen maar een account aan te maken. En dat is bij DWJM een koekje. DWJM is het digitale plein van Drachten. En net als Drachten is ook DWJM bijzonder gastvrij. Welkom. En doe alsof je thuis bent.

Tot ziens dus bij mijn eerstvolgende blog, waarin de presentatie begint. Een verhaal over autisme. Het verhaal van 'Leven in het grensgebied'.

 

Alle blogs van de presentatie

‚   a. De wereld van het autismespectrum

‚   b. Wonen in een vaag grensgebied

‚   c. In het medische circuit

‚   d. Eindelijk een diagnose

‚   e. Autismeland en Gewoonland

‚   f. Leven in de echte wereld

‚   g. Een kwestie van vallen en opstaan

‚   h. De durf om te kiezen

‚   i. Maatwerk in de praktijk

‚   j. Voor, tijdens en na de diagnose

‚   k. Ieder zingt zijn eigen lied (slot)

 

 

Geplaatst: Zaterdag 21 februari 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Rik Hogenakker

‚    HOMER > HOMEST

Blog     Rik Hogenakker

 

Homer  Hogenakker is wakker - blogmenu

 

Blog     Kalender van het Noorden

Blog    

Blog     ZonsonderVaart - Philipsbrug 5

Blog     ZonsonderVaart - Philipsbrug 4

Blog     ZonsonderVaart - Philipsbrug 3

Blog     ZonsonderVaart - Philipsbrug 2

Blog     ZonsonderVaart - Philipsbrug 1

Blog     Eerste ZonsonderVaart dag

Blog     ZonsonderVaart dag (1)

Blog     ZonsonderVaart dag (2)

Blog     ZonsonderVaart dag (3)

Blog     ZonsonderVaart dag (4)


Blog     Schelf Afterparty / DWJM 10 jaar

Blog     10 x 10 - Serie (2)

Blog     10 x 10 - Serie (1)


Blog      Marmelady grijpt de macht

Blog     Als een dood katje

Blog     In hoge kattenkringen

Blog     Marmelady haakt beter

Blog     Boter, kaas en eieren

Blog     De eredivisie is weer los

Blog     Katten voor zondagsrust

Blog     Katten in rep en roer

Blog     Machtsovername

 

Blog     Schelf 2018 / De kunst is veilig

Blog     Gemeente in mineur

Blog     Alle zeepbellen verzamelen

Blog     Bont zonder blauw

Blog     Mandala Madness - Moerasschans

Blog     Mandala Madness - Rivierdelta

Blog     Mandala Madness - Loopgraaf

Blog     Mandala Madness - Schanskorven

Blog     Mandala Madness - Waterlinie

Blog     Mandala Madness - Voorburchten

Blog     Ook rodekool is boerenkool

Blog     Mandala Madness - Ringgracht

Blog     Mandala Madness - Acht schansen

Blog     Mandala Madness - Omwalling

Blog     Mandala Madness - Acht torens

Blog     Mandala Madness - Veldbastions

Blog     Mandala Madness - Burchtbastions

Blog     Mandala Madness - Vestingmuur

Blog     Mandala Madness - Binnenplein

Blog     Mandala Madness - De gouden ring

Blog     Breien, haken, quilten

Blog     Bosheks in perspectief

Blog     Bosheks  -  Wood Witch

Blog     Een snelgroeiende exoot

Blog     Graancirkels zijn uit

Blog     Ant City by night

Blog     Ant Village by day

Blog     Week 046 - Witwasserij

Blog     Week 025 - De geest uit de berg

Blog     Week 023 - Trui in sopje

Blog     Week 021 - De geest uit het ei

Blog     Materie en anti-materie

 

Blog     Het is grijs en het denkt

Blog     Brief aan Filemon

Event   Autisme Congres Noord 2016

Blog     Man, vrouw & autisme: een driehoeksrelatie?

Blog     Zo kan hij wel weer

Blog     Ieder zingt zijn eigen lied (slot)

Blog     Voor, tijdens en na de diagnose

Blog     Maatwerk in de praktijk

Blog     De durf om te kiezen

Blog     Een kwestie van vallen en opstaan

Blog     Leven in de echte wereld

Blog     Autismeland en Gewoonland

Blog     Eindelijk een diagnose

Blog     In het medische circuit

Blog     Wonen in een vaag grensgebied

Blog     De wereld van het autismespectrum

Blog     Autisme - Leven in het grensgebied - blogmenu

Blog     Autisme: een kwestie van tijd

Blog     Autisme: naar de bronnen van het raadsel

 

Blog     De Bloggertijnen

Blog     Regeerblog 2 - Ambtelijk apparaat

Blog     De orde van de Bloggertijnen