Geplaatst: Donderdag 19 november 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Bleske was hier

Herman moet gewoon niet stuk gaan; dat staat als een paal boven water. Maar als hij toch defect raakt, wat dan? Het is eigenlijk best de moeite waar om dat eens uit te zoeken.

 

 ▄▄  Bleske - HOMER

 

Herman is stuk. Hij is gebroken. Mijn vrouw was alleen met hem thuis, toen het gebeurde. 's Avonds bij het avondeten biechtte ze het op. Ze wou Herman in de videospeler doen, om hem te bekijken. Eerst een beetje spoelen, vooruit en achteruit. Maar hij kwam direct weer naar buiten en bleef toen halverwege steken. Dus probeerde mijn vrouw hem er helemaal uit te trekken. Maar helaas, hij kwam gemangeld tevoorschijn; zijn bandje was verfrommeld en gebroken. Arme Herman; ik treurde best wel om hem. Het was namelijk 'Herman in Carré 1', uit een serie van twee. Uniek filmmateriaal, helemaal uit 1993. Maar met een gebroken band kun je niet zoveel.

Gelaten draaide ik de videocassette rond in mijn handen. En toen ontdekte ik dat de breuk vrijwel aan het begin zat. Er was weer hoop. Stel dat ik de frommels weg zou knippen en hem dan weer netjes aan elkaar zou plakken. Dan zou er maar heel weinig van Herman verloren gaan. De cassette rond de band telde vijf schroeven. Vier had ik snel los. Maar met de vijfde, die min of meer in het midden zat, had de fabrikant iets gemeens uitgehaald. Deze schroef had geen kruiskop met vier gleufjes, maar met drie. En die waren verdeeld zoals de wieken bij een hedendaagse windmolen. Verzin daar maar eens een schroevendraaier bij. Kennelijk was het niet de bedoeling dat ik Herman openmaakte.

Dus zit onze Herman voorlopig in de wachtkamer, tot er een oplossing komt. Maar veel reden tot zorg is er niet. De echte Herman van Veen dartelt nog steeds rond. Hij is bij ons kind aan huis, maar dan in de vorm van cassettebandjes, cd's, dvd's. En nu dus zelfs een kapotte videoband. Soms komt hij ook in levende lijve naar Drachten. Zoals Sinterklaas steevast in het centrum verschijnt, zo geeft Herman altijd acte de presence in de Lawei. Natuurlijk gaan wij dan bij hem op audiëntie, en wel in zijn tijdelijke woonkamer, de Grote Zaal. Want wij zijn trouwe volgelingen van hem. Hij stelt ons nooit teleur en blijft ook nog eens bij de tijd. Terwijl hij dit jaar toch al zeventig is geworden.

De laatste keer dat wij hem in de Lawei bezochten, was op dinsdag 15 oktober 2015. Tot onze verrassing trad hij ons daar tegemoet met een zevenkoppige band, inclusief elektrische gitaren en drumstel. Die Herman. Toch was het een echte Van Veen avond. Zijn handelsmerk is, naast zijn artistieke veelzijdigheid, misschien wel de naadloosheid van zijn show. Overgangen tussen twee nummers zijn weer kleine nummertjes op zich, waardoor het gebeuren geen moment verstomt of zelfs maar inzakt. Ook nu Erik van der Wurff er niet meer bij is. Maar dat wisten we. Spijtig genoeg zijn mensen eindig, net als al die mediadragers waarop ze vereeuwigd zijn.

De onverteerbare gedachte dient zich aan dat ook de echte Herman eens stuk zal gaan. We kunnen alleen maar hopen dat hij dan beter te herstellen is dan zijn videocassettes. Dat zet ons aan het denken. Stel dat de medische reparateurs het bij Herman dan net zo snel zullen opgeven, als wij bij onze kapotte videocassette. Laten wij dus maar het goede voorbeeld geven. Onze gebroken videoband zal weer gaan draaien, al moeten we hoog springen of laag springen. Ehhh... ja... Weet iemand misschien hoe je een kruiskopschroef met drie gleufjes losmaakt?

 

Geplaatst: Woensdag 21 oktober 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Bleske was hier

 ▄▄  Bleske - HOMER

 

Najaar 2015

Natuurlijk heb ik mijn ogen uitgekeken bij de bouw van de betonbrug De Piip, in de Zuiderhogeweg  te Drachten. Ook de nieuwe brug in de Tjalling Wagenaarstraat heeft mijn aandacht. Al was het maar omdat hij op de route ligt naar mijn woonstee. Deze klapbrug verkeert in de testfase en heeft nog niet echt geklapt. En elke keer als ik naar het centrum fiets, verbaas ik mij over de vorderingen aan de vaste brug in de Oude Nering. Is ook al bijna klaar. Ondanks al deze nagelnieuwe constructies over de levensader van Drachten, blijf ik toch bij mijn oude liefde. En dat is de Noordzeebrug. De plaatsnaam hoef ik er niet bij te noemen. Want er is in heel Nederland maar één Noordzeebrug en die ligt in Groningen, over het Van Starkenborghkanaal.

 

Najaar 1975

Het was geen liefde op het eerst gezicht. Want de brug was nog in aanbouw toen ik in het najaar van 1975 aan haar werd voorgesteld. Maar we mochten elkaar meteen. Zij, de elegante en slank gelijnde Madonna Betonna, die hoog zwevend boven de vaarweg beide oevers met elkaar zou verzoenen. En ik, de stagiair uit de provincie, die vijf maanden namens Provinciale Waterstaat deel mocht uitmaken van de directie op dit grote werk. Normaliter ziet de directie erop toe, dat een en ander conform de afspraken wordt uitgevoerd. Maar ik was niet erg goed in het toezien, want zo hadden mijn ouders het mij niet geleerd. Bij ons op de boerderij was het aanpakken geblazen. Niet lullen maar poetsen was het devies, maar dan in andere, nette bewoordingen.

Dus werd het voor mij geen toezichtstage, maar een werkstage. Liever op de brug met de handen uit de mouwen, dan zittend achter een bureau in het kanaal, waar de directie was gehuisvest in een oude woonschuit. Liever de brug van dag tot dag zien groeien, dan gebogen staan over reusachtige lakens van tekeningen, volgeplempt met technische details. De uitvoerder was een oudere, gemoedelijke Amsterdammer met een gezellige omvang. Hij en zijn mannen, en ik de stagiair, wij bouwden een bijzonder mooie brug. Tot dan had ik mij er altijd over verbaasd dat bruggen en viaducten in vaktaal als kunstwerken worden betiteld. Maar nu begreep ik het; deze brug was een kunstwerk. Zeker toen ik had gezien met hoeveel zorg de leuningen in een mooie strakke boog werden gesteld.

 

Najaar 2015 

Bijna veertig jaar later regelde een collega voor ons team een excursie, naar de bouwplaats van de nieuwe Noordzeebrug. Goed voor het teamgevoel, al liepen bij mij de emoties wat uit de pas. Tijdens de rondleiding achteraan meehobbelend, legde ik onopvallend mijn hand op de strakke leuning van mijn jeugdliefde. Terloops beroerde even mijn voet haar verweerde beton. En ik voelde de lenige kracht die nog in haar school. Zij was een gracieuze grande dame geworden. Maar niet grande genoeg, want de nieuwe brug biedt de scheepvaart op het Van Starkenborghkanaal een zoveel ruimere doorvaart. Mijn wonderschone idool was simpelweg achterhaald door de tijd. Regelmatig worstelend met fenomenen als 'Het Nieuwe Werken' en het 'Persoonlijk Resultaat- en OntwikkelingsSysteem', voelde ik met haar mee.

Maar ze was nog ijzersterk, mijn Betonna. De aannemer gebruikte haar mooie figuur zelfs als drager voor één van de twee nieuw te bouwen brughelften. Met succes; ze week geen millimeter. Zelfs toen de nieuwe brug klaar was en men de oude dame er onder vandaan wou slopen, gaf ze geen krimp. Pas na inzet van extra materieel lukte het de sloper, om haar binnen de gestelde tijd klein te krijgen. Haar beton werd in schepen afgevoerd. De gekwetste sloopapparatuur verdween op vrachtwagens.

Soms geloof ik in reïncarnatie. In dit geval twijfel ik er niet aan dat haar restanten een nieuw leven tegemoet gaan. Vroeger of later zal mijn Tonna terugkeren, verwerkt in de verharding van kilometers autoweg. En als de banden van onze diesel ergens ook maar een fractie van haar vroegere wezen beroeren, zal ik het merken. Ongetwijfeld zal mijn vrouw dan vragen: waar denk je aan? Tja. Leg dat maar eens uit.

 

Geplaatst: Dinsdag 8 september 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: boeken

 ▄▄  Bleske - HOMER

 

Ze kelderen, stuk voor stuk

Dagelijks word ik eraan herinnerd, in elke kamer van het huis. Ik ben slecht in beleggen. Bij ons geen schilderijen aan de muur, geen goud op de plank, geen postzegels in de ladekast, geen aandelen in de portefeuille. Dat zegt niet alles, want ook met die beleggingsobjecten kun je flink nat gaan. Wat wel veelzeggend is: ons huis staat vol met duizenden andere voorwerpen, waar werkelijk geen greintje waardevermeerdering meer in zit. Integendeel; ze haasten zich naar waardeloosheid. Mocht je er vandaag eentje nieuw kopen, dan doet die aankoop over vijf jaar misschien nog pakweg 10% van de nieuwwaarde. Zoals altijd zijn er uitzonderingen, maar niet in mijn huis. Ik vrees dat er zelfs niet één exemplaar tussen zit die te betrappen valt op waardestijging. Of zelfs maar waardevastheid. Ze kelderen, stuk voor stuk. Of ze hebben al een bodemwaarde bereikt waarbij kelderen er niet eens meer inzit. Zo'n bodemprijs bestaat namelijk voor deze objecten. Te weten de prijs van oud papier. Ik kan niet om ze heen; her en der kom ik ze tegen. Nieuw en oud, groot en klein, dik en dun, zwaar en licht, mooi en lelijk. Boeken.

 

Ze vreten en worden gevreten

Ze vreten ruimte en worden zelf ook opgevreten, althans bij ons. De opvreters zijn zilvervisjes; ze vallen de boeken het liefst van achteren aan. Dappere diertjes, want dat mag geen aanval in de rug heten. Boeken staan nu eenmaal met de rug naar de voorkant. Veel boeken ruiken, naar ouderdom en tabaksrook. Zeker als je ze zoals ik bij elkaar scharrelt in kringloopwinkels, bibliotheekverkopen en andere adressen voor zoveelste hands drukwerk. Met z'n allen wegen ze er ook flink in, al die pagina's. Zodat in ons geval een volgende verhuizing is uitgesloten. Dit op straffe van de meest bizarre vertilklachten die men zich kan voorstellen. Daarnaast vangen boeken bovengemiddeld veel stof, en willen nog wel eens gaan schimmelen als ze te vochtig staan. Ook met de actualiteit is het beroerd gesteld. Op het moment van uitkomen zijn ze al links en rechts door de tijd ingehaald. En dagelijks raken ze verder achterop bij het razendsnelle hedendaagse bestaan.

 

Het is een unieke collectie

Logisch dat ze de concurrentiestrijd met e-books verliezen. Tegenwoordig neemt men een e-reader mee op vakantie, waar een paar duizend van die books op staan. Dan valt er wat te kiezen. Probeer dat eens met papieren exemplaren en zie of je tweedehands sleurhut het overleeft. Dan hebben we het nog niet over al die andere media, die hun informatie in behapbare kleine porties en zoveel lichter verteerbaar over ons uitstorten. Dus. Wat weerhoudt mij om al die boeken het huis uit te knikkeren? Door bijvoorbeeld wekelijks de papiercontainer ermee te vullen? Welnu. Het is een persoonlijke collectie. Bij elkaar gescharreld op adressen uit het ganse land. Waaronder veel exemplaren die niet digitaal te vinden, laat staan te krijgen zijn. Daarbij rijgen ze zich netjes en onverstoorbaar geordend aaneen. Wie ben ik om dat te doorbreken?

 

Dus moet ik flink doorlezen

Tot slot heeft een weldenkend mens mij verzekerd, dat men in een doorsnee geëngageerde en door de tijd getekende boekencollectie toch al snel alle oplossingen kan vinden voor alle wereldproblemen. Het is alleen niet bekend in welke boeken en op welke bladzijden ze staan. Dus moet ik maar flink doorlezen. En hopen dat de papiervisjes al die oplossingen niet eerder vinden dan ik. Want dat zou best een sneue bak zijn.

 

Geplaatst: Zondag 2 augustus 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Geblessekles

▄▄  Bleske - HOMER

- Retourtje Mars dus. Voor je vakantie. Lachen man...

+ Zo is het. Al zie ik jou het nog niet doen... Hoewel. Je weet niet hoe een koe een haas vangt. Moet je beslist mikken op Mare Erythraeum. Stijf tegen de evenaar van Mars, maar toch nog relatief rustig. En erg landelijk, past wel bij jou. Ook niet duur. Dus. Gewoon een keer doen. Het is net als ..eh.. kom, hoe heet het. Wintersport. Eén keer van die berg af en je was verkocht... Warempel, laatste beker al bijna... Geen melk hier? Niet te filmen...

- Eh ja... nee... Wist trouwens niet dat deze automaat een paddoknop had...  Hoelang gebruik je al? Grapje... Maar om in jouw fantastische verhaal te blijven: waarom niet naar Pluto?

+ Hallo! Je weet niet veel hè? Pluto heeft een negatief reisadvies. Voorlopig nog te koud. Je bent dood voor je het weet; ze gaan eerst de atmosfeer daar wat oppimpen. Kost een half jaartje. Maar de foto's gaan al rond. Nou kom op man, dat moet je toch gezien hebben. Was zelfs bij de NOS in het nieuws!  Mariëtte en ik hebben al wat mooie locaties gespot. Eigenlijk in de planning voor volgend jaar zomer. Maarre... Zo, klaar. Hèhè, jij kunt.

- Mooi dank je. Maarre...

+ Ja?

- Nee, je zei maarre.. Pluto. Volgende zomer.

+ O ja, Pluto, komend jaar... Nee. Gaat hem zeker niet worden. NASA heeft iets nieuws. Is je vast niet ontgaan.

- Tuurlijk niet. Je bedoelt dat geklooi met die asteroïde. Half jaar terug.

+ Dat was de ESA. Nee trouwens, dank je. Vakantie op een asteroïde... Je gaat toch ook niet vier weken in een tentje op Vlieland zitten! Nee man, de nieuwste verovering van de NASA. Kepler 452b.

- Kepler watte?

+ Tjongejonge. Onder welke steen heb jij gezeten? Kepler 452b. Aardachtige planeet op 1.400 lichtjaar. Dat is hier zo'n beetje om de hoek. Maar hé, moet echt gaan; blaadje met koffie wordt koud... En jij?

- Ja maar ho es even! De NASA zit zonder operationele raketten. En 1.400 lichtjaar, sorry, maar...

- Dat dank je de koekoek. Natuurlijk niet met de NASA. En de Russen hebben de ballen verstand van comfort. Maar wat denk je van de Chinezen. De Chinezen, man je wilt niet weten... En jij? Vakantie?

- De Chinezen... Eh sorry, wat...?

+ Al met vakantie geweest?!

- Nee, volgende week...

+ Mooi man. Ga je nog weg?

- Eh ja... Jazeker. Vier weken.

+ Kijk even, helemaal er van tussen. Hoe? Sleurhut? Appartementje? By the way, welke exotisch oorden ga je onveilig maken?

- Vlieland. Met de tent.

+ O, nou... Hé, have fun... ...je bent eraan toe zie ik; je beker staat al een minuut vol... Maar moet rennen. Dorstige collega's. En beetje kalm aan daar hè. Pokkenautomaat... Niet te geloven...

 - ...

 

Vorige

 

Geplaatst: Zaterdag 25 juli 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Geblessekles

▄▄  Bleske - HOMER

- Hé hoi, ja, nee, ja toe maar, ga je gang; je bent me net voor, dus...

+ Nee joh! Ga jij maar eerst. Ik kom voor zes man koffie tappen.

- Maakt niet uit; geen haast. Bouwvak. Geen reet te doen hier. Was je niet net terug?

+ Ja klopt; gisteren weer begonnen. Afzien. Au, heet! Sodeju, hij piest langs de beker.

- Ja doet ie. Beestje heeft kuren, nogal kaduuk geweest vorige week. Maar hij doet het in elk geval. Leuk gehad?

+ O zeker! Lekker rustig aan gedaan Geen gekke dingen. Dit jaar gewoon op aarde gebleven. Net als zo'n zeven jaar terug. Nee, geen zeven. Zeker tien...

- Op aarde... O, niet gevlogen dus. Nou ja, on the road kom je ook een heel eind.

+ Kom op zeg. Natuurlijk gevlogen. Vijf continenten trip. Weinig nieuws gezien. Lekker relaxed.

- Maar je zei: op aarde gebleven. Niet gevaren, geen cruise en zo... Vaste grond onder de voeten. Groot gelijk. Ook geen kans op zeeziekte.

+ Eh... Sorry, maar op welke golflengte zit jij ergens. Ik vraag maar. Vast nog nooit een ruimtetrip gedaan als ik jou zo hoor? We zijn dit jaar op AARDE gebleven. Op de blauwe planeet. Ja, heb je dat? Hier dus, op deze wereld. Ook de moeite waard. Zo af en toe. Je snapt het wel. Mijn vriendin heeft het niet zo op de kosmos.

- Hé lolbroek! Of ik ooit een ruimtetrip heb gedaan. Moet ik nou lachen? Zoveel verdien jij echt niet meer dan ik...

+ Mis man. Geen kwestie van verdienen. Gewoon je ogen en oren goed open houden. Juiste contact op juiste moment; kom je overal. Gebruik je creativiteit, beste collega.

- Nou daar schort het echt niet aan bij deze collega... Je weet toch van die ontwerpprijs. Gekregen voor mijn idee over...

+ Ja, ja, weet ik! - tering, schiet niet echt op met die koffie - Maar dit gaat over proactieve creativiteit. Je moet er direct bovenop zitten. De ene dag had iemand het over ruimtetoerisme; de dag erna hing ik al aan de lijn. Want: ze zouden van z'n leven nooit zomaar een welgestelde celebrity de ruimte inschieten snap je. Kijken wel uit. Ben dus zodoende drie vakanties proeftoerist geweest. Deze planeet vanuit alle hoeken gezien. Mooie tijden.

- Sodemieter op man... Je bedoelt dat jij... Sodemieter op. Zomaar even...

+ Ach jonge, stelt nul komma nul voor. Maar de meesten weten het niet. Geen idee hoe de hazen lopen in de astrovakantiebusiness. Denken nog steeds dat de Amerikanen helemaal never nooit op de maan zijn geweest. Achterlijk gedoe. Hebben geen benul dat maantoerisme alweer over z'n top heen is. Maantrips. Compleet naar de kloten. De hele zooi in de rode cijfers. Maar Mars. Rode planeet. Die is zo hot als de bliksem! Blij dat we twee jaar terug al geweest zijn. Moet je nou nog eens komen. Druk man. Druk druk druk.

- Mars is hot... Zo ken ik je weer; de humor ligt op straat. Wil eigenlijk ook wel een retourtje Mars scoren. Aan zee zou mooi zijn. Minder stof en zo. Doe me zo even een mailtje als je wilt. Met een link waar ik kan reserveren. Zal wel op de maan wezen. Aan de achterkant...

+ Hé, dimmen jij. Niet onnozeler voordoen dan je bent. - Zeikkoffie!  Slomer dan dikke stront in een trechter - Mars is om de haverklap in de media. Kan iedereen zich tegenwoordig voor aanmelden. Wel even op internet graven, hoe en wat. Verder beetje veel conditie hebben. En nog wat van dat bureaucratische gesnuif. Moet je je gewoon even dwars doorheen vreten. Echt de moeite waard, Mars. Aan te raden.

 

Volgende

 

Geplaatst: Zondag 14 juni 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Bleske was hier

▄▄  Bleske - HOMER

Na de pauze               > Voor de pauze

 

Het tweede bedrijf (toneel: de Vergaderzaal; later switches naar een Alternatieve locatie, resp. de Locatie Centrumgebied)

(de Vergaderzaal) 'Niets is zo moeilijk als boosheid spelen', zegt Verteller. 'Laat het echt lijken; maak je hoofd bijvoorbeeld flink rood.' Allen doen hun best en worden zo rood als de mieren op het plein. Verteller corrigeert: 'Nee Helper en Rechter, jullie niet; mooi neutraal naturel blijven graag, dat is goed voor het contrast.' En vervolgens vallen er harde en dramatische woorden, vooral tussen de rode hoofden. Ten slotte is het Aannemer I wel duidelijk. Hij vertrekt, terwijl hij over zijn schouder naar Manager en Bestuurder roept: 'U hoort nog wel van ons'. 'Kom kom', sust Rechter, die duidelijk in zijn element is. 'Logeer voorlopig maar bij ons, als alternatieve schouwburg', zegt Helper meelevend tegen Manager. 'In dit zootje valt voorlopig geen hoogstaand theater te bedrijven.'

(Later op een Alternatieve locatie) Artiest merkt op: 'Mooi, deze witte Lawei; een frissere aanblik dan die grauwe daar verderop'. 'Dit is Iduna', corrigeert Manager hem. 'De witte Lawei is wit; ga er nog maar even kijken, dan weet je waar je vanavond moet zijn.' (Artiest af. Aannemer II op). 'Goeie middag, ik kom hier de boel overnemen en afmaken', bast Aannemer II joviaal. Manager zucht. 'Nee beste man, Iduna is allang klaar. En dat is hun eigen schuld. Ze zijn vergeten om drama te maken.' 'O', zegt Aannemer II. 'En nu?' Manager wijst. 'De grauwe Lawei, daar kun je aan de slag. Daar bij die grote omheinde bende verderop, in het centrum. Kan niet missen.'

(Nog later op de Locatie Centrumgebied) Het toneel toont een situatie alsof de Russen zijn gekomen; her en der hebben rode mannen zich strategisch opgesteld; in de wijde omtrek houden ze de daken bezet. Maar die dreiging is slechts schijn. Het is feest. Muziek, gezang en applaus voor De Gouden Lawei. Men viert er alvast de heropening, al moet er nog wel het een en ander gebeuren. Maar deze party was al gepland en het maakt niet uit; tijd genoeg, want hierna is het toch vakantie. Bovendien: het is een theater en dit alles is drama. 'Net doen of het al helemaal af is!', souffleert Verteller iedereen die het maar horen wil. Alle spelers geven acte de présence. Nee toch niet; Aannemer I ontbreekt. Mogelijk verhinderd. Publiek en Omstanders juichen. Zij kunnen vanaf nu reserveren voor het nieuwe seizoen en tokkelen driftig op hun smartphones. Ook elders, door het hele dorp en in de wijde omtrek, gaan de digitale kaarten erin als koek. Op het plein voor De Gouden Lawei barst men spontaan uit in een staande ovatie. Een kleine moeite; men stond toch al. Eind goed al goed. Dan valt het doek. Tot ziens in september.

 

Het derde bedrijf (De Bouwplaats en diverse andere locaties; op last van de rechter zonder publiek)

Aannemer II blijft de hele zomer nog aardig bezig. Her en der monteert hij punten op de i. Rechter studeert fluitend op de juridische kant van dit pikante drama; het is zijn lust en zijn leven. De uitspraak is voorlopig gepland in hartje bouwvak, als iedereen rond de Middellandse Zee ligt. De schuld- en schadeverdeling zal bij benadering fifty-fifty zijn, zo schat hij in. Maar het kan een paar procenten schelen. Manager reist blij af naar zijn vakantiebestemming; veel voorstellingen lopen al aardig vol. Over juridische tegenvallers maakt hij zich niet zo druk. Bestuurder en hij hebben nog wel wat financiële reserves. Publiek kijkt vooruit naar het nieuwe theaterseizoen. Het programma is veelbelovend. In de nieuwe Lawei, daar gebeurt het. Omstanders zuchten bewonderend: 'Kost een paar centen, maar dan heb je ook wat.' Maar van die gouden buitenkant hadden ze wel wat meer verwacht; het plaatje op het bouwbord was beter. Ontwerper weet hoe dat komt. Aannemer kon het niet maken. Dan valt het doek, in een stille en lege zaal. De stilte van een dorpscentrum in de zomer. De stilte voor de storm. De storm van een weer nieuw seizoen, in een nieuwe Lawei. Toi-toi-toi, zoals dat zo mooi heet.

 

Geplaatst: Zondag 31 mei 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Bleske was hier

▄▄  Bleske - HOMER

Voor de pauze             > Na de pauze

 

Het toneel

Het toneel stelt het centrum van een groot dorp voor. Op de achtergrond een pand als een omgevallen blokkendoos, met een verschimmeld uiterlijk: de schouwburg. Uit het plein ervoor spuiten waterstralen groepsgewijs omhoog. Daartussen krioelt het van de rode mieren. Gigantische beesten, die je liever niet in je achtertuin ziet. Maar de nijvere insecten hebben slechts oog voor het grauwgrijze theatergebouw. Ze zijn trouwens volkomen plat uitgevoerd, zonder ook maar een greintje diepgang. Onbeweeglijk, ongevaarlijk, rood. Het toneel is kantelbaar; zodoende kan dit drama in een handomdraai verspringen naar de Theaterzaal, de Vergaderzaal, de Bouwplaats of Alternatieve locaties.

 

De spelers (in volgorde van opkomst)

Manager

Artiest

Publiek

Bestuurder

Ontwerper

Projectleider

Verteller

Aannemer I

Omstanders

Helper

Rechter

Aannemer II

 

Het eerste bedrijf (toneel: de Theaterzaal; later een switch naar de Vergaderzaal)

(de Theaterzaal) We zien de core business van het theater. Manager doet een verzoek aan Artiest. Zo gauw die ja zegt, nodigt Manager Publiek uit. Artiest treedt op; Publiek brengt spontaan een staande ovatie. Succes verzekerd. Manager schenkt Artiest een bos bloemen. 'Ziet er kleuriger uit dan jullie grijze theater', meent Artiest. Die opmerking blijft door het hoofd van Manager spoken. Zelfs 's nachts.

(Later in de Vergaderzaal) Bestuurder eindigt net zijn betoog, dat cultuur belangrijk is. Voorzitter Manager knikt instemmend en bevraagt voor de zekerheid Ontwerper nog eens. 'Is het echt mogelijk, zo'n gouden theater?' 'Welja', bromt Ontwerper in zijn baard. 'Tenminste, als er een aannemer is die het kan maken.' 'Mooi zo', concludeert Manager. 'Die aannemer gaan we zoeken. Dan geef ik nu het woord aan Verteller.' Verteller wacht tot hij de volle aandacht heeft. 'Ik ben degene die het verhaal moet brengen', benadrukt hij dan. 'Daarom verlang ik van jullie drie dingen. Drama, drama en nog eens drama. Laat zien dat dit een theater is!' 'Zo is het', roept Manager bevlogen. 'Maar hoe pakken we dat aan, Projectleider?' 'Ook hier gaat het om drie harde voorwaarden', doceert Projectleider, terwijl hij ritmisch met zijn potlood.tikt. 'Dit vraagt om (tik) tijdsdruk, (tik) complexiteit, en (tik) iets met golflengten. Verschillende golflengten om precies te zijn. En dan komt het noodzakelijke drama vanzelf.' 'So be it', beslist Manager en hij slaat met zijn voorzittershamer, die pardoes in tweeën breekt. Deze breuk symboliseert natuurlijk de trieste werkperiode van Aannemer I, waarbij partijen gebukt gaan onder elkaar en onder de Wet van Murphy. Dan valt het doek. In de coulissen horen we Bestuurder nog getergd uitroepen: 'Dit is een drama!' Maar Publiek schuifelt al richting uitgang. Het is pauze. Gratis drankjes in de foyer. Omstanders denken er het hunne van. Ze zagen het allang aankomen. Veel te krap gepland.

 

Geplaatst: Vrijdag 1 mei 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Bleske was hier

▄▄  Bleske - HOMER

Natuurlijk was het ons niet ontgaan. Als geboren Drenten moeten wij nog regelmatig die kant uit, vooral 's avonds. Dat was lastig rijden op de N381, met her en der een woud aan verkeersborden, wisselende snelheden en wegversmallingen, wel of niet omzoomd door zware verkeersgeleiders. Met daarbij veel riskante afleiding voor de chauffeur, door alles wat er links en rechts overhoop is gehaald. Totdat ik deze week weer de route reed, deze keer tot aan Donkerbroek. En al snel tot de ontdekking kwam dat er iets was veranderd. Ik kon plots weer ongehinderd doorrijden, op splinternieuw asfalt. En rechts van mij zag ik, hoe daar nu de oude weg onderhanden werd genomen.

Verderop, bij de grote slinger voor Wijnjewoude, trof ik nog wel het tijdelijke knooppunt aan. De plek waar het nieuwe tracé zich de groene weilanden invreet en waar het werkverkeer afslaat richting de stoffige sintelbaan. Verboden toegang en dus ging ik de welbekende slinger in. Ook hier een gevoel van onwerkelijkheid. Want voor dit aloude asfalt is de nieuwe N381 het begin van het einde. Verderop blijft de oude weg wel bestaan, maar dan in dorpse sfeer. Men zal er maximaal zestig kilometer per uur rijden en ter hoogte van voormalige verkeerslichten verbaasd om zich heen kijken. Daar zullen zich gemoedelijke pleinen ontvouwen, waar verkeersdeelnemers geacht worden lief te zijn voor elkaar. Natuurlijk heb ik het dan over shared space, dat vanuit Drachten het platteland verovert, zoals de Canadezen dat zeventig jaar geleden al eens deden. Alleen koersten zij niet naar Drenthe maar naar de Waddenkust, een spoor van juichende dorpelingen achter zich latend.

Rond de N381 klinkt nog geen gejuich. Want zoals wij noorderlingen weten: het moet eerst minder worden voor het beter wordt. Daarbij onttrekken de wonderen van het nieuwe tracé zich voorlopig nog aan onze waarneming. Denk aan diepe bouwputten midden in het boerenland, waar straks de nieuwe dubbele rijbaan onder de lokale dwarswegen wordt doorgeleid. Kleine groepjes excursisten in oranje hesjes nemen het imponerende tafereel vanaf gestapelde zeecontainers verbluft in ogenschouw. Daar treft men ook dun gezaaide huizen en boerderijen, met bewoners voor wie het er niet op vooruitgaat. Van landelijk wonen naar auto's tellen tegen wil en dank. Langs de oude route wel overwegend blije gezichten; daar wint het platteland op punten. Maar toch duikt ook daar spijt op, in het bijzonder bij de tankstations, die in brandstoffelijke zin van de regen in de drup komen.

Ons hoor je niet klagen. Verdubbeling en stroomlijning tot aan Donkerbroek, waarmee het meest riskante traject van de N381 een stuk begaanbaarder wordt. En dat door mooie landelijke dreven, buiten het rommelige bebouwingslint van de oude route om. Pas nabij Oosterwolde pikken wij dan de oorspronkelijke weg weer op. Ruim op tijd om de smaakvolle passage door de bossen van Appelscha te kunnen consumeren. Dat het bij Donkerbroek gedaan is met de verdubbeling is goed. Drenthe associëren wij met rust. En wat ons betreft mag dat bij de Stellingwerven al wel beginnen. Dat ook de onderdoorgang bij Donkerbroek niet dubbel wordt uitgevoerd, zelfs niet met het oog op de toekomst, stelt ons gerust. Tot daartoe en niet verder. Want we gaan meer thuiswerken, meer carpoolen en natuurlijk meer op de fietse, zoals het echte Drenten betaamt. Daarbij hebben straks de zelfrijdende auto's minder buffer nodig en dus minder asfalt. Zonder te overdrijven: de nieuwe N381 toont ons de ommekeer. Er zijn grenzen; zelfs voor heilige koeien.

 

Geplaatst: Woensdag 29 april 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Bleske was hier

▄▄  Bleske - HOMER

Dit is waar het op Koningsdag om draait: handel en wandel. Honderden handelaars bieden duizenden wandelaars tienduizenden kandelaars aan, en andere tweedehands artikelen uit de huishoudelijke opruiming. Ik reken mijzelf tot de wandelaars; ik wandel vooral, en handel bij uitzondering. Statistisch gezien scoor ik op de Oranjemarkt gemiddeld twee objecten per Koningsdag, formerly known as Koninginnedag. Daar staat tegenover dat ik toch al gauw duizenden passen moet rondwandelen, om dat voor elkaar te krijgen. Een grote uitdaging.

En elk jaar drukt deze opgave zwaarder op mij. Dat heeft niets te maken met leeftijd, maar alles met het uitdijen van de vrijmarkt. Sinds die is teruggekeerd naar de binnenstad, groeit het Drachtster kleedjesfestijn als kool. En jaar na jaar moet ik uit al die honderdduizenden aangeboden voorwerpen slechts die twee selecteren, die speciaal voor mij bestemd zijn. Gelukkig heb ik daar zo mijn methoden voor. Ik beperk mij tot informatiedragers. Boeken, cd's, dvd's, platen; dat soort werk. Mijn vrouw loopt gelijk met mij op. Zij scant alle andere koopwaar.

Zij handelt het eerst. Het is een mooie glazen eierschaal, voor maar liefst twaalf eieren. Voor wie het niet kent: de (doorgaans kuikenloze) eieren worden gekookt, van hun dunne schaal ontdaan, gehalveerd, gesplitst in wit en geel, waarna het geel wordt geklutst en aangelengd met passende smaakstoffen. Tot slot wordt de gelige smurrie teruggespoten in de halve witte eieren. Die daarna met z'n twaalven tegelijk worden opgediend op feestjes en partijen. Zo'n glazen eierschaal dus.

Voordat we thuis zijn zal deze schaal in scherven vallen. Ik zal hurken bij een doos met dvd's, waarbij de linnen tas soepel van mijn schouder zal glijden, op de harde stoeptegels langs de Markt. Vanaf dat moment zal er wereldwijd één glazen eierschaal minder zijn. Kuikentjes die ervan horen, zullen een zucht van verlichting slaken; weten zij veel. Alleen de ganzen waggelen stoïcijns verder, voorafgegaan door een tambour-maître en gevolgd door het eenpersoons tamboerkorps. Verbijsterd zagen wij het aan, waarna wij verder gingen. Want dat was nog maar op het Museumplein, ver voor de scherven.

Gaandeweg de vrijmarkt kreeg de eierschaal nog gezelschap van twee boeken, die mij in het oog sprongen. Zal ik ze noemen? Ik doe het, gered als ze zijn van een stille dood bij het oud papier. Fries letterland, samengesteld door Pieter Terpstra. En Lichamelijke oefening, van Midas Dekkers. Tot haar troost komt ook mijn wederhelft niet met lege handen thuis. Het zijn vijf stug kijkende mannetjes in een kring, met de armen om elkaars schouders. Gebakken in wereldwinkelstijl. Deden alle mannetjes ter wereld dit maar. Als we thuis zijn zetten we een waxinelichtje in hun midden en steken die aan. En geloof het of niet. De mannetjes kijken al een stuk blijer.

 

Geplaatst: Vrijdag 13 februari 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Bleske was hier

▄▄  Bleske - HOMER

Het leven is niet bij te houden. Intussen loop ik zo'n tien jaar achter bij de werkelijke tijd; het valt niet te ontkennen. Vanavond pas zag ik 'Eternal sunshine of the spotless mind'. Een film uit 2004. Het soort rolprent waarvan je anno 2004 het gevoel kreeg, dat het leven daarna nooit meer hetzelfde zou zijn. Nu is het 2015, en ik kreeg dat gevoel even goed nog. Wie gelooft er zoiets? Geen hond. Alsof er na 2000 nog films gemaakt zijn met een houdbaarheidsdatum van meer dan tien jaar. Enige conclusie die overblijft: ik loop inderdaad tien jaar achter.

Of mijn leven echt nooit meer hetzelfde zal zijn, waag ik te betwijfelen. Ik kan het natuurlijk gaan navragen. Bij mensen die wel bij de tijd zijn en deze film netjes in 2004 hebben bekeken. Zoals het hoort. Want de film van het jaar mocht je natuurlijk niet missen. "Had u toen ook het gevoel, dat uw leven nooit meer hetzelfde zou zijn?' 'Verdomd ja, nou je het zegt...' 'En hoe is het nu? Is uw leven na de film blijvend veranderd?' 'Nou nee, dat niet; het is weer hetzelfde gezeik als altijd.'

Ja, zo gaat dat. Zo zal het mij ook gaan. Trouwens, misschien is er een totaal andere reden dat deze beelden mij van de sokken bliezen. Ik ben een romanticus. En de film speelt daarmee als de wind met een blad in de herfst. Prille, bloeiende en vergankelijke romantiek. Daarbij heb ik een loeihekel aan Jim Carrey. Godvergeten clown. Maar vanavond is alles vergeven. Hij kan warempel echt acteren. Van Kate Winslet wist ik dat wel. En zij stelde niet teleur. Integendeel, zou ik zo zeggen.

Tot slot: ik hou van science fiction. En van drama. Eternal sunshine is een ijzersterke legering van beide. Wat? Ja, ik zei science fiction. Als ik nu mijn hoofd naar links draai, kijk ik recht in mijn boekenkast, waar zo'n duizend sf-titels staan. Naar boven afgerond, dat wel, maar dan nog. Ja natuurlijk weet ik dat sf allang uit is. Maar voor iemand die tien jaar achterloopt, kan het nog wel. Pas nu begin ik erover na te denken om ze weg te doen. Allemaal. Want zelfs voor mij is het intussen al 2005. En je wilt toch wel een beetje bij de tijd blijven.