Geplaatst: Woensdag 13 augustus 2014 - 2 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Los werk

  Dutch Volcano - HOMER

Het onweer uitzetten is niet zo moeilijk als men vaak denkt. Je moet je realiseren dat het onweer lijkt op een hond die vaak blaft, maar af en toe ook bijt. We spreken dan van een inslag. Bij zo´n inslag is er vaak schade. Dat is ook het hoofddoel van onweer: inslaan en schade veroorzaken. Maar het gemiddelde onweer kan niet erg goed mikken, dus gebeurt er meestal weinig tot niets. Toch moeten we het bijtgrage karakter van een bliksemschicht niet onderschatten.

In de nacht van maandag op dinsdag begon het tegen bedtijd te flitsen. Ik was moe en had geen zin om alle stekkers eruit te trekken. Bovendien is het vaak voor niets. Want hoe gaat dat? Zodra de laatste stekker eruit ligt, houdt het onweer ermee op. Toeval natuurlijk, maar zo ligt het wel. Toen bedacht ik mij: als het inderdaad toeval is en er is geen verband, dan moet het onweer ook stoppen nu ik de stekkers er niet uittrek. Maar nee, de eerste helft van de nacht bliksemde en donderde het vrolijk door, ten koste van mijn nachtrust.

Speelde toeval dan geen rol? Was er wel degelijk een verband tussen de stekkers en het onweer? Ik besloot het te testen, stond op en trok alle stekkers en antennes los: het was intussen drie uur geweest. Daarna ging ik weer naar bed, behoorlijk gespannen. Dit was het moment van de waarheid. En warempel: nog een enkele verre donderslag en daarna werd het eindelijk stil. Voor deze donderbui viel er hier geen eer meer te behalen, dus ging hij maar eens verderop kijken. Veel Drachtsters zullen het plotselinge vertrek van de flitsende donderklappen kunnen bevestigen.

Nog een laatste nuttige tip. Veel beginners maken de fout dat ze de stekkers er zo snel mogelijk weer in doen. Dom, dom, dom. Het onweer detecteert dit onmiddellijk en komt met vliegende vaart retour. Waarna het gedonder weer helemaal van voren af aan begint.

Steven

 

Geplaatst: Zaterdag 9 augustus 2014 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Het Nieuwe Leven

  Dutch Volcano - HOMER

- Telefoon. En binnen nog wel, terwijl ik net lekker buiten zit. Vooruit dan maar, en zuchtend begeef ik mij door de tuindeur de kamer in. `Steven hier`.
- Geluid van een kippenhok. Kan ook een callcenter zijn. Engels sprekende damesstem met zwaar Indiaas accent. Wie ooit gekeken heeft naar Oh moeder, wat is het heet!, weet wat ik bedoel.

- `Sorry sir, we have discovered something. You are having a problem with your computer.´ Of iets in die trant.
- `Huh? Hoezo? Wat bedoelt u?´ Zoiets gebeurt niet elke dag: oriëntaals Engels, en dan zo slecht verstaanbaar. Het kost even tijd om mijn Anglofiele breinfuncties te activeren.
- `Do you speak English, sir?´
- Wij noorderlingen zijn geen opscheppers. `A little bit...´

- `You are having a big problem with your computer. And I’m going to help you fix it.´
- `O no ma´am, my computer is fine.´ Het is eruit voor ik het kan tegenhouden. Misschien te veel naar Columbo gekeken. `And that is, what you are calling me for out of the garden?´
- `Sorry, but you really are having a technical problem with your computer. You probably don’t understand, but I do; I’m a technician.´
- `So so, a technician. And what might you suggest I am doing to get bread on the shelf?´ Ze heeft trouwens gelijk; de doorsnee schrijver weet weinig tot niets van computers. Maar daarom hoef ik het nog niet toe te geven.

- `You don’t understand, sir. You are having a serious technical problem with your computer. Your computer is in danger.´
- `O no ma´am, it is really not. I shall explain it step to step. All these troubles you mention, that was one computer ago. Believe me ma´am, it really was me a hell of a cracky machine. But now I have this new one and everything is kids. Even with Windows eight point one behind the buttons.´ Klinkt allemaal goed, al zeg ik het zelf.

- `But sir, your computer is in real danger; it is a hardware problem. Please tell me: is your computer turned on right now?´
- `Ma´am, are you grabbing me at my nose?! I was sitting behind the house, in the middle of the garden! So, what do you think yourself of it? We have a bunch of computers here all over the place, and piece by piece they run like a tit! But not right now of course; I told you I was just sitting in the garden.´ Damn, ik raak warempel op dreef; kennelijk moet ik first wat nijdig worden.

- `It is very urgent sir; you are having dangerous hardware problems with your computer. I am going to put you through to a senior technician of our company.´
- `Excuse me lady, you are putting me not anywhere. I am going to hang up your company right now, so that I can pull myself together to the backgarden! Goodbye!´ Come now, we laten ons geen oor aannaaien.

Tevreden wandel ik terug naar de middle van de tuin. Een click in mijn hoofd; het Engels taalcentrum schakelt zichzelf uit. Zo, dat hebben we ook weer gehad. Het is net als met fietsen. Wie eenmaal Engels heeft geleerd, raakt het nooit meer kwijt.

Steven

 

Geplaatst: Woensdag 6 augustus 2014 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Los werk

  Dutch Volcano - HOMER

Mijn smaak is ruimdenkend. Maar hoe ver wil je gaan? Ik sjouw een eigen mok mee naar kantoor, met deksel. Dat scheelt per dag vijf tot zes wegwerpbekers. Die worden trouwens gerecycled. Maar dan nog; gebruiksvoorwerpen na één keer wegsmijten blijft even slikken voor een doorgewinterde calvinistische babyboomer als ik. In mijn meeneemmok neem ik karnemelk mee. Als een wat verlaat toetje na het thuisontbijt, lekker fris. Daar word je wakker van. Maar niet heus.

Want zonder koffie sta ik hooguit op standby: een vorm van halve kracht. Als mijn handen iets vinden om te doen, wagen ze tastend een poging. Gesprekken voer ik op goed geluk, leunend op dooddoeners, stoplappen en platitudes. Even kan dat wel. Maar voor het uit de hand loopt, moet ik mijzelf toch echt aanzetten. Dat doe ik door automatenkoffie in mijn daarvoor bestemde opening te gieten. Koffie die smaakt naar bedorven, zurige koffiemelk. Dit vanwege de restanten karnemelk in mijn meeneemmok; je kunt niet blijven omspoelen.

Maar evengoed werkt de koffie wel; ik raak plots bevlogen en krijg last van ideeën. Al snel is het noen; tijd voor een groentesoepje bij het meeneembrood. De mok weer onder de automaat, die netjes een bouillonnetje afscheidt. Hangt mooi in het plastic. In het aromatische bouquet schuilt nog steeds een ondertoon van mokka, met daarna opnieuw een wat zurige afdronk. De welbekende dip na de lunch tackel ik graag met een schuimende chocolademelk. Nu zijn het vooral de hartige aromatische tinten die detoneren op mijn tong, te midden van een romige chocoladen weelde. De soep lijkt nog wat na te ijlen; een sliertje vermicelli duikt op.

Toch maar even spoelen. Daartoe laten wij een zakje groene thee trekken in heet water. Dan het deksel op de meeneemmok en even goed schudden. Dankbaar absorbeert de hete thee alle aangekoekte restanten karnemelk, koffie, soep en chocola. Voor de smaak maakt het niet uit; ook zonder toevoeging is groene thee niet te pruimen. Maar eind goed, al goed. De tomatenbouillon, traditionele afscheidsdrank van weer een sensationele kantoordag, smaakt vol en rond uit de schoongespoelde mok. Het is hooguit een vermoeden van bitterheid, dat nog herinnert aan het groenige spoelwater van daarvoor. Proost derhalve.

High

 

Geplaatst: Vrijdag 1 augustus 2014 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Los werk

  Dutch Volcano - HOMER

Er is een ludieke actie gaande. Zie de vorige blog (als hij er nog staat), met als titel `Kiest Drachten deze zomer massaal voor daten in de dierentuin?´ Om met de deur in huis te vallen: ik dacht het niet. Het merendeel van Drachten heeft al een relatie of is er nog te jong voor. Daarmee is de doelgroep teruggebracht tot de singles. En natuurlijk zij die wel eens in een andere vijver willen vissen.

Maar dan nog zal het daten in de dierentuin niet gaan. Ook niet in Dierenpark Emmen, dat volgens de vorige blog dichtbij Drachten ligt. In Dierenpark Emmen ga je als single niet daten; daar maak je als vrijgezel een afspraakje. Het daten door singles gebeurt slechts in de Zoo. Daten kan dus pas vanaf 1 april 2016. Dan eindigt het Dierenpark en begint de Zoo. Op die dag namelijk opent `WILDLANDS, Adventure Zoo Emmen´ zijn poorten.

Maar gezien de openingsdatum van 1 april, is zelfs dat niet zeker. Dus beste singles, word weer vrijgezel en maak een afspraakje in het Dierenpark, zolang het nog kan. Blijft alleen de groep over die graag eens in een ander vijver vist: zij die gebonden zijn, en een avontuurtje zoeken. Dan zou ik zeker wachten tot 1 april 2016. Want dan hebben we in het noorden de Adventure Zoo. Voor al uw avontuurtjes. Zolang tenminste niemand `1 april´ roept.

Steven

 

Geplaatst: Donderdag 31 juli 2014 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Los werk

  Dutch Volcano - HOMER

Woensdag  23 juli 2014, Sint Joriskerk Amersfoort. Een dienst van bezinning en gebed. Voor MH17. Achteraf speet het mij niet te hebben gekeken; het was mij ontgaan. De dagen daarna dreven in de media wat flarden voorbij. Franz Schubert, een vleugje Taizé, Gabriel Fauré. Kan het niet helpen, mijn oren staan nu eenmaal naar muziek. Zeker als die in de goede handen is van Ars Musica en `onze´ Iris Kroes. Dus toch nog gisteravond de dienst digitaal gevolgd.

Nog nooit gevlogen. Ga het waarschijnlijk ook niet doen; te pragmatisch ingesteld. Iedereen weet het; de risico´s van vliegen zijn minimaal. Vliegen is veilig. Maar mijn brein wil zo niet denken. Een vorm van beroepsdeformatie. Risico is kans maal effect, ook hoog in de lucht. En de kans mag dan extreem klein zijn, maar als het mis gaat zijn de effecten hemeltergend groot.

Goed, één uitzondering, voor als het toch moet. Onder één voorwaarde durf ik een reis in een vliegtuig te overwegen. En kan ik mogelijk de verwaarloosbare kans op een hartverscheurende afloop verdragen. Eén voorwaarde. Als het fout gaat, regel dan wat compensatie. Nee, niet een claim of zo. Laat iets van Fauré zingen. Iets uit zijn requiem: In Paradisum. Dan zou ik er over willen nadenken, misschien.

Bleske

 

Geplaatst: Dinsdag 4 maart 2014 - 4 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Het Nieuwe Leven

  Dutch Volcano - HOMER

December 2013. Wachten op de Tasman Koerier. Het blaadje waarin ik kwartaallijks schrijf. Een papieren blaadje nog, uit een klein dorp. Lutjegast. Ik lees het graag. Maar PostNL is to bizzy met kerstkaarten. Dus geen blaadje. In december niet. In januari evenmin. Ik moet vrezen dat onze nationale postmoloch zich erin heeft verslikt. Toevallig belandt eind januari de Tasmanse hoofdredacteur naast mij in het theater. Heeft nog wel blaadjes over. Wil best een exemplaar nasturen. Dan gaat het snel. Op 3 februari ploft alsnog de langverwachte Koerier op onze deurmat, verpakt in een stevige envelop.

Wat later komt PostNL met een droog naschrift op een kaartje. `U heeft onvoldoende gefrankeerde post verzonden of ontvangen.´ Hoezo `of´? Weten ze niet wat ze doen dan, halen of brengen? In elk geval dondert het geen biet; of ik maar €1,92 wil doneren. Portokosten inclusief administratiekosten. Krijg acuut last van stijve nekharen en doe mijn research grondig. Envelop weer uit de oudpapierbak opgediept. En inderdaad; een grote zegel meldt: `frankering gecontroleerd N01.140203003746.´ Daaronder de gepleegde frankering in postzegels: een 1 en een 2. Dekt maximaal 100 gram verzendgewicht. Ik zoek het zootje bij elkaar en weeg het: envelop, Koerier, kattebelletje en paperclip. En ja hoor, ze hebben beet; de digitale weegschaal aarzelt tussen 103 en 104 gram. Pakketje was pakweg 3,5 gram te zwaar.

Getuige het poststempel heeft PostNL dit onredelijk gewichtige poststuk de reis Lutjegast - Nieuwegein - Drachten laten maken. Veel strafbare gramkilometers derhalve. Betaalprotocol is als volgt. Vetgedrukt nummer poststuk is nummer portokaart. Poststuk eerst bekijken? Ga naar www.postnl/betalen. Verwijder sticker van portokaart. Plak rechtsboven postzegels tot bedrag betaling. Doe daarna kaart in oranje brievenbus. Of (hoi, mag kiezen): doe eenmalige incassomachtiging. Ga daarvoor naar www.postnl/betalen. Vul betaalcode en geprinte postcode van adres portokaart in. Advies na betaling: portokaart vernietigen. Destructief clubje, die PostNL.

Voel mij intussen Youp van ´t Hek op Bucklerdieet. Denk na over snedig c.q. weigerachtig antwoord. Maar hoe gaat dat? Het raakt in de vergetelheid en frustraties verdorren. Drie weken later hetzelfde kaartje, met één verschil: `herinnering´. Nu begint mij het bloed tamelijk op te tsjochen. Dus op naar de klachteningang van PostNL, digitaal verstopt onder Klantenservice. Keuze: Contact met PostNL. Keuze: Ik wil mailen. Keuze: Consument. Keuze: Ik heb een klacht. Keuze: Verzenden of ontvangen van post of pakketten. Keuze: Portokaart. Zorg dat u uw vraag of klacht duidelijk omschrijft. Ik krijg 1000 tekens tot mijn beschikking. Maar digitaal formulier kan niet tellen. De laatste 20 tekens worden mij - gloeiende, gloeiende - hardnekkig geweigerd. Het laatste scheutje bittere gram moet ik weer inslikken.

Vragen, vragen. Allemaal verplicht. Wanneer post aangekomen / verwacht? Heeft u betaalcode? Het Van ´t Hek / Buckler gevoel keert weder. Stoom uit de oren. Geslacht - voornaam - tussenvoegsel - achternaam - e-mailadres - telefoonnummer - postcode - huisnummer - toevoeging - straatnaam - woonplaats. De laatste twee items worden automatisch ingevuld. O dank je wel PostNL; dat hadden jullie niet hoeven doen... Controleer en verzend. De volgende dag belt een dame, laten we zeggen NeLLeke Post; echte namen noemen is niet leuk. Toch? Van mijn eega krijgt ze te horen dat ik op mijn werk ben. De dame kan het allemaal uitleggen, maar zal een mailtje sturen. Dus onmiddellijk kijken die avond.

Blijkt een standaard briefbabbeltje. Hartelijk dank voor reactie. Helaas geen adres afzender op pakketje, vandaar dat u moest betalen. Maar u wilt niet, omdat u niet afzender bent? Dan mag u sticker van portokaart verwijderen. Op kaart vermelden: `afgeboekt in overleg met KS´. ( Who the #### is KS? ) Via oranje brievenbus terugsturen. En laat uw vragen ook in toekomst gerust weten. Dit laatste is zeer terecht; veel vragen zijn niet beantwoord. Dus wil ik terugmailen, reageren, protesteren. Want adres afzender stond wel degelijk op pakketje. En portokaart kwam pas dagen later. En dus geen mogelijkheid gehad pakketje te weigeren. En...

Maar helaas, mailtje retour sneuvelt. Want stuit op een muur van No Reply. `Maak gebruik van ons reactieformulier.´  `Heeft u een betaalcode?´ `Geslacht - voornaam - tussenvoegsel...´ Dus schreeuw ik maar even. `I´m not a number; I´m a free man!´ In mijn jeugd naar tv-serie `The fugitive´ gekeken, vandaar. Ultieme oproep: huishoudens aller landen verenigt u. We laten ons niet langer institutioneel bureaucratisch digitaal protocolliseren. Door niemand niet. Zelfs niet door lieve goeie ouwe tante PostNL. Krent die ze is.

Steven

 

Geplaatst: Maandag 20 januari 2014 - 2 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Het Nieuwe Leven

  Dutch Volcano - HOMER

Voor professionelen schijnt Linkedin de place te zijn to be. Dus ben ik daar sinds een dik jaar, want wil niet versleten worden voor onprofessioneel. Daarmee is alles gezegd. De connecties die ik er aan de haak heb geslagen, bestaan uit een eigen zoon, en een neef van mijn vader. Natuurlijk is zoon veel actiever op Linkedin dan ik. Maar naar ik vrees, de neef van mijn vader ook. Met nog een jaar of vijf professioneel te gaan, meende ik: het zal mijn tijd wel duren. Moet je dus nooit denken in gevallen van digitalisering. Want dan sta je direct met 1-0 achter, om het digitaal uit te drukken.

Mijn zus, de middelste, is ergens mee begonnen, waardoor zij weer professioneel is. Ik kreeg een e-mail van haar. De digi-taal is bijzonder; lees mee. ‘From ‘middelste zus’. ‘Verhapseling van mijn naam.’  Ik wil u graag toevoegen aan mijn professionele netwerk op Linkedin.  -‘Middelste zus’. Confirm that you know ‘middelste zus’’. Ik word niet blij van digi-taal,  maar besloot het confirmen nog wat uit te stellen. Lang geleden dat ik op Linkedin was, dus de weg een beetje kwijt. En als ik toch zou confirmen? Dan wordt die informatie natuurlijk direct ergens in digitaal graniet gebeiteld.

Mijn zus is heel professioneel; zij laat zich niet uitstellen. Een week later weer mail. Nu in ordentelijk Nederlands; zo snel gaat het. Confirmen is bevestigen geworden. Vooruit dan maar. Linkedin denkt dat ik nieuw ben, zo snap ik na een half ingevuld account. Waar heb ik dan toch mijn inloggegevens gelaten? Een uurtje later ben ik ingelogd. Waarschuwing: privacy- en gebruikersvoorwaarden zijn intussen veranderd. Lezen, lezen. Lang, lang. ‘We proberen alle juridische aansprakelijkheid te beperken die we mogelijk jegens u hebben.’ ‘U mag uw rechten uit hoofde van deze Overeenkomst niet toewijzen, maar wij wel.’ Mooi is dat.

Even later moet ik alweer inloggen. Doe ik,  maar word direct op de vingers getikt. Niet mijn inlogcode, maar mijn e-mailwachtwoord willen ze. Zodat mijn adressenbestand besnuffeld kan worden op nog meer connecties. Nee, ze slaan echt niets op. Nekharen overeind. Oprechte verbijstering. Welke halve gare gelooft dat nog? Digibeet die ik ben; gaat dat zo tegenwoordig? Nou, in mijn geval dus niet. Ik scharrel zelf mijn connecties wel bij elkaar. Niemand komt in mijn adressenbestand!

Rechts een lijstje met foto’s en namen die ik mogelijk ken. En ja, zowaar een nichtje, een van een tweeling. Ik ben helemaal los, nodig haar ter plekke uit.  Moet in een lijstje aanzwarten hoe ik haar ken. 'Familie' staat er niet bij. Dus ‘ander’, maar dan wil Linkedin een e-mailadres weten. Heb ik wel, maar doe ik niet. Kwestie van fatsoen. Dus dan tweelingnicht  maar categoriseren als 'vriend of vriendin'. Aldus gaat de uitnodiging de deur uit. Dan realiseer ik mij wat ik gedaan heb. In een paar minuten mijn connecties verdubbeld! Met open ogen er ingelonken. Weg hier. Waar is de outlog?!

Steven

 

Geplaatst: Vrijdag 17 januari 2014 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Het Nieuwe Leven

   Dutch Volcano - HOMER

Het idee was om te gaan schrijven over Het Nieuwe Werken. Je weet wel: de dynamiek van laptops, smartphones, flexplekken, mobil office, brainstormen aan statafels in veelkleurige chatrooms, thuiswerken, 24/7 klaar voor de baas. Gelukkig kon je als tegenwicht thuis altijd nog een radiohoorspel gaan beluisteren. Of een relaxt plaatje opzetten. En dan met een goed boek languit op de canapé. Maar helaas, dat gaat allemaal niet meer.

Want ook thuis zijn we de regie wat kwijtgeraakt. Bij het nieuwe werken hoort namelijk thuiswerken op zijn tijd. Zodoende sluipt alle nieuwigheid op kousenvoeten onze privésfeer binnen. Niet dat het veel uitmaakt. Met ons nageslacht voorop, waren de schermpjes toch al niet weg te denken uit onze nieuwetijdse huishoudingen. En inmiddels zijn ze zelfs niet meer weg te slaan. Want dan laten we onmiddellijk een nieuwe aanrukken. We kunnen niet meer zonder.

Er is een tijd en een plaats geweest, nog niet eens zo lang geleden. Daar ging je dan heen met een tent. Die zette je op voor een paar weken. En al die veertien dagen was je niet bereikbaar. Niet voor het thuisfront, niet voor de buren, niet voor de familie. En zeker niet voor de baas. Was dat fijn? Ja, dat was fijn. Wat zeg ik? Het was zalig. En nu? Vakantie is nog steeds leuk. Maar wel anders leuk. Want ik ga hier natuurlijk niet de oude zak uithangen die vindt dat Vroeger Alles Beter Was.

Maar om mijn punt te maken. Het Nieuwe Werken staat niet op zichzelf. Het grijpt om zich heen als de vogelgriep. Het vliegt door de lucht en komt je aanwaaien. Zodoende hebben we intussen heel wat opgelopen. Het Nieuwe Wonen, Het Nieuwe Recreëren, en voor jongere generaties Het Nieuwe Studeren. Enz. enz. Laten we het hier dus maar over Het Nieuwe Leven hebben. Het schijnt niet verkeerd te zijn; we leven steeds langer. Maar verder moet alles sneller en korter. Dus. Ik houd het kort. Later verder.

Steven