Geplaatst: Dinsdag 26 januari 2016 - 4 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Echografische verhalen

Sprookjes uit Drachten 10 - Op zondag is de school niet de school, maar iets anders. Dat roept vragen op. En niet alleen bij Muze. En dan die man die over het water loopt. Dan heb je geen zwemdiploma meer nodig.

 

Sprookjes uit Drachten 10     HOME

 

De zondag is een bijzondere dag; dat is Muze niet ontgaan. Het is de dag van de supersprookjes. De hele familie trekt er 's morgens op uit. Naar de kerk. Natuurlijk wil Muze weten wat een kerk is. Dan wordt het verwarrend, want het is gewoon de school. Nou ja denkt Muze; mensen doen wel gekkere dingen. Doordeweeks is de school de school. Maar zondags is de school de kerk. Voorin de kerk vertelt iemand uit het dikste sprookjesboek dat Muze ooit heeft gezien. Het zijn best wel typische sprookjes. Vooral het verhaal van die man die doodgaat en begraven wordt. Maar een paar dagen later staat hij doodleuk weer op. Aardige man trouwens; ze mag hem wel. Tussen de verhalen door zingen de mensen liedjes over hem. Een soort musical dus mijmert Muze, nog wat duf van het lange gepreek. En ja, dat mensen van musicals houden, wist ze al.  

Intermuzzo bij 'Verhalen van de zondag'

Ook Hielke, Sietse en Wietske hebben hun vragen over die zondagse verhalen. Maar ja, kinderen hebben overal vragen over. Alsof ze op school nog niet genoeg leren, vragen ze thuis rustig verder. En langzamerhand komen ze erachter dat pa Piebe en ma Rietje ook niet alles weten. Maar gelukkig is er een bibliotheek dichtbij. En een spelotheek. En een dromotheek, maar dat is een schrijfidee van vader Piebe. Die verzint wel vaker dingen. Bijvoorbeeld dat hij kan vliegen als hij zijn lange regenjas aan heeft. Dat moet hij dan maar eens laten zien, vinden de kinderen. En Muze denkt er net zo over. Maar dan heeft Piebe altijd zijn smoesje klaar. Bijvoorbeeld dat het niet hard genoeg waait. Of dat het te donker is. Of dat Piebe teveel heeft gegeten. Ondertussen blijven de vragen rondspoken in de kinderhoofden. Vragen die alsmaar dieper gaan.

Intermuzzo bij 'Kinderen die vragen' (niet via mobiele hardware)

Om er maar eens een te noemen: waarom moet je eigenlijk leren zwemmen? Daar heeft Muze wel een idee bij. Het Drentse land is niet zo nat als Friesland. Maar in Assen zijn vijvers genoeg waar kinderen in kunnen vallen. Alleen al daarom gaan ze een voor een op zwemles en halen hun diploma's. Daar kan Piebe een punt aan zuigen. Hij kan wel zwemmen, maar is niet gediplomeerd. En de opa's en oma's leerden het vaak niet eens, of zwemmen zoals de hondjes. Tijden veranderen, begrijpt Muze. Vroeger was diep water gevaarlijk. Maar als je goed hebt leren zwemmen, maakt het niet uit hoeveel water er onder je is. De man uit het zondagse supersprookje kan zelfs lopen op het water. Muze is eigenlijk best wel jaloers. Zelf heeft ze watervrees. Want in de sprookjes uit haar jeugd werd niet gezwommen.

Intermuzzo bij 'Het water tot de lippen' (niet via mobiele hardware)

 

vorige          volgende

 

Geplaatst: Zondag 13 december 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Echografische verhalen

Sprookjes uit Drachten 9 - Kan het waar zijn? Is het jaloezie wat Muze voelt? Nee, ze is bang. Maar afleiding genoeg. Er duiken rare vogels op: een zingende eend en een uil die voorleest.

 

Sprookjes uit Drachten 9     HOME

 

Met lede ogen ziet Muze het gebeuren. Al die avonturen rond haar sprookjesgezin. Wat kunnen haar eigen ideeën er nog aan toevoegen, als er zoveel afleiding is? Hoe kan zij haar eigen familiesprookje uitbouwen, met al die vreemde invloeden van buiten? Of moet ze toch eens in de spiegel kijken? Een belangrijk gevoel in sprookjes is jaloezie; ze staan er bol van. Is dat het, waar ze last van heeft? Jaloezie op al die andere verhaaltjes en fabeltjes, die er bij de kinderen en zelfs bij hun papa en mama ingaan als koek? Aan dat idee moet ze wennen. En langzaam maar zeker gaat ze het begrijpen. Al die boeken en boekjes, die tv-programma's, de bioscoop: ze is er bang voor. Ze ziet het als een gevaar; ze willen haar sprookjesgezin van haar aftroggelen. Maar stel dat ze er anders naar gaat kijken? Als ze al die andere pleziertjes als haar helpers gaat zien? Als vrienden, die met haar aan hetzelfde sprookje bouwen? En de volgende keer dat ze op tv meekijkt naar die jonge eend met zijn rare fratsen, begint ze hem zelfs een klein beetje aardig te vinden.

Intermuzzo bij 'Alle eendjes zwemmen in het water'

En als ze ziet hoe Wietske liefdevol ompakt met diezelfde neurotische eend, maar dan in knuffelvorm, smelt haar sprookjeshart. De avond komt dat deze knuffel, die Alfred heet, zoekraakt na een uurtje buitenspelen. Een speurtocht levert niets op; hij is onvindbaar en Wietske ontroostbaar. Goed dat ma Rietje de volgende dag direct een nieuwe Alfred uit de speelgoedwinkel haalt, anders had Muze het gedaan. En dan is er nog die deftige rare vogel met zijn bekakte accent. Die elke avond op tv voorleest uit zijn eigen krantje. Opnieuw kost het Muze moeite, maar ook deze eigenwijze knakker begint ze steeds meer te waarderen. Ze gaat hem zelfs aanspreken met meneer, want dat vindt hij leuk. En zijn verhaaltjes zijn leerzaam. Als eerste begint Muze te snappen dat fabels ook sprookjes zijn, maar dan met dieren erin. Gek genoeg kijkt huiskat Strijker er totaal niet naar. Maar Hielke, Sietse en Wietske des te meer.

Intermuzzo bij 'De uil zat in de olmen'

Misschien zit Muze nog het meest op een lijn met Rietje. Ook Rietje zet zich helemaal in voor een sprookjesachtig huishouden. Het is intussen het jaar 1990; nu gaat ook Wietske dagelijks naar de basisschool. Wennen voor haar, maar ook voor Rietje, die nu overdag alleen thuis is. Dus gaat ze ook af en toe naar school, maar dan als voorleesmoeder. Muze vindt het steeds weer een ontroerend gebeuren, als weer een kind leert lezen. Nog even en ook Wietske kan zelf een boekje pakken en gaan lezen als ze dat wil. Net als eerder voor haar broers, gaat er een verhalenwereld voor haar open. Met de boeken die papa Piebe leest, heeft Muze minder op. Misschien is het echt iets voor mannen. Piebe heeft er een rare naam voor: science fiction. Het gaat vaak over de toekomst en over dingen die niet eens bestaan. Dus geen 'Er was eens' maar meer iets als 'Ooit zal er eens zijn'. Een soort sprookjes van de toekomst. Voor de grap probeert Muze zich soms het huishouden van de toekomst voor te stellen. En ze grinnikt om haar eigen fantasieën.  

Intermuzzo bij 'Het land van de toekomst'

 

vorige          volgende

 

Geplaatst: Zondag 22 november 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Echografische verhalen

Sprookjes uit Drachten 8 - De kinderen worden groter, dankzij voeding en wie weet ook opvoeding. Muze krijgt concurrentie; ze heeft het niet meer alleen te vertellen; haar sprookjesmensen zijn ook gek op andere verhalen.

 

Sprookjes uit Drachten 8     HOME

 

De tijd vliegt. Het is 1987 en Drachten lijkt alweer ver weg. Al droomt Muze nog af en toe van het wijde Friese land. Daar maakte ze voor het eerst echt kennis met de wereld van de mensen. Daar begon ze zichzelf als sprookje te ontwikkelen. En ergens knaagt er iets als ze terugdenkt aan die wonderbaarlijke tijd. Maar veel gelegenheid om te piekeren over wat geweest is heeft ze niet. Want ook in Assen gaat de tijd snel. Hielke, Sietse en Wietske groeien als kool. Ma Rietje en pa Piebe hebben de handen vol aan het verdienen van de kost, aan het huishouden, vrijwilligerswerk en natuurlijk hun drie spruiten. Muze had nooit kunnen denken dat ´lang en gelukkig leven´ zo hectisch en ook zo alledaags zou zijn. Maar goed, ze heeft er zelf voor gekozen om dit mee te maken. Het is leerzaam. Muze ziet hoeveel voeding erbij komt kijken om kinderen te laten groeien. Daarnaast merkt ze dat grote mensen ook opvoeding heel belangrijk vinden. En dat kinderen daar niet altijd blij van worden. Ze ziet hoe het kroost zijn best doet om een eigen wereld te scheppen. En soms vraagt Muze zich af: wie voedt wie nu op?

Intermuzzo bij 'Voeding en opvoeding'

Wat Muze verder opvalt is, dat haar sprookjesgezin niet genoeg aan zichzelf heeft. Ook al leef je in een sprookje, zoals Piebe, Rietje, Hielke, Sietse en Wietske doen, toch blijft er dus de behoefte aan verhaaltjes. Ze spiegelt het aan de houthakker en zijn vrouw, die zeven kinderen hadden, waaronder Klein Duimpje. Zouden zij hun kleintjes elke avond voor het slapen gaan een verhaaltje hebben verteld? Sprookjes in een sprookje? Dat is een vreemde gedachte; ze kent geen voorbeelden uit de verre fantasiewereld waarin ze zelf is opgegroeid. Maar in dit gezin gebeurt het wel; naast hun eigen leventje genieten ze van de gekste vertelsels over andere mensen. Vooral verhalen met liedjes gaan erin als koek. Maar er zijn grenzen; het Westzijde Verhaal is nog te rauw en te hard voor de drie jonge wereldburgers. Ze mogen voorlopig alleen de muziek horen. Dat is al eng genoeg, maar ook opwindend. De opzwepende muziek maakt dat ze er vreemde dansen bij gaan doen, achter elkaar rond de kamertafel.

Intermuzzo bij 'Moderne sprookjes'

Voor Muze is het verwarrend, maar ook leuk. Ze voelt zich tekort schieten. Kennelijk weet zij deze familie niet genoeg te boeien; ze hebben ook avontuur van buiten nodig. Aan de andere kant vindt Muze die mensenmusicals te gek. Ze kan zichzelf er helemaal in verliezen. Wat natuurlijk logisch is; ze heet niet voor niets Muze. Toch roept het ook een hele diepe vraag bij haar op. Vangt zij mensen in haar sprookje, of raakt ze nu zelf verstrikt in mensenverhalen? Maar dan gebeurt er iets bijzonders. De, opwinding begint bij Rietje en Piebe, maar slaat al snel over op Hielke, Sietse en Wietske. Het loopt tegen de zomer en er lijkt weer een verhuizing aan te komen. Even flitst het door Muze heen: terug naar Friesland? Maar nee, het hele huishouden reist deze keer af naar het dorpje Hellendoorn, bepakt en bezakt. Daar bouwen ze nota bene een huisje op van textiel; een tent noemen ze het en het staat midden in het bos, tussen andere tenten. Werken schijnt opeens niet meer nodig te zijn; de hele dag doet het gezin vooral leuke dingen: spelen, sporten, rondkijken en wat niet al. 's Nachts slapen ze alle vijf op een rijtje in de tent. Dat is even wennen, want door de dunne katoenen wanden komen er allerlei vreemde geluiden binnen vanuit de donkere bossen en struiken rondom.

Intermuzzo bij 'Verhuizing naar het bos'

 

vorige          volgende

 

Geplaatst: Zaterdag 7 november 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Echografische verhalen

Sprookjes uit Drachten 7 - Muze vraagt zich af wanneer haar sprookje moet stoppen. Nu in elk geval nog niet! Eerst wil ze het helemaal af hebben. Maar kan ze alles zo sturen als ze wil? Of wacht haar weer een verrassing?

 

Sprookjes uit Drachten 7     HOME

 

Dan opeens is het weer voorbij. Het gezin reist terug naar Assen, een zuidelijke ervaring rijker. Maar Muze is wat in verwarring; ze worstelt met elementaire vragen. Moet ze er na deze mooie Limburgse maanden geen punt achter zetten? Is het nu niet de hoogste tijd voor 'En ze leefden nog lang en gelukkig?' Eigenlijk wel, want Piebe en Rietje hebben alles wat ze maar willen. Waarom het sprookje nog langer rekken? Maar aan de andere kant lijkt het of er weer een nieuw sprookje begint. En ze denkt aan de kleermaker met zijn drie zonen, en aan het tafeltje, de ezel en de knuppel. In dit gezinnetje zijn nu twee zonen; stel dat er nog een bij komt. Misschien gaat het sprookje dan pas echt beginnen! En zoals ze eerder heeft gedaan, wenst Muze opnieuw gezinsuitbreiding. Vorige keer ging ze voor een meisje. Maar het werd een jongetje. Deze keer past een jongetje prima in haar sprookjesplanning. Dus, wat kan er fout gaan?  Toch kan ze het bijna niet geloven als ze Rietjes buik weer ziet groeien. Wachten, wachten, wachten. Zo'n baby neemt er echt wel zijn gemak van, voor hij eindelijk tevoorschijn komt.

Intermuzzo bij 'Jij bent de mooiste'

Muze is verbijsterd. Geen jongetje deze keer, maar een meisje! En toch, als ze de dolblije ouders ziet, kan ze er niet omheen. Nu een meisje; dit is toch geweldig! Ook de broertjes zijn blij met hun zusje en de opa's en oma's met hun kleindochter. Misschien moet ze haar sprookje iets meer ruimte geven. Vaak komt het vanzelf wel weer goed, al is het soms anders dan ze denkt. Dus ja, dat Piebe 's avonds steeds vaker de hort op is, zal ook wel ergens goed voor zijn. Wat hij dan zoal uitspookt, Muze heeft geen idee. Het is een soort vergaderwerk en het is vrijwillig. Ach, en er zijn ook avonden genoeg dat hij wel thuis is. Overdag heeft Rietje de handen vol aan de drie spruiten. Zorgen dat Hielke op tijd op school komt. Ze brengt hem heen, maar dan moeten de andere twee wel mee. En ook de rest van de dag valt er heel wat te beredderen. Muze begint te snappen dat ook sprookjes niet vanzelf gaan; vaak is het gewoon keihard werken.

Intermuzzo bij 'Druk, druk, druk'

En intuïtief weet ze het: dit gezin is nu af. Met drie kinderen is het huis vol; de drie slaapkamers zijn allemaal bezet. Op de jongenskamer staat zelfs een stapelbed; anders is er geen ruimte genoeg. En ook het rode autootje is meer dan vol als de familie op pad gaat. Kinderstoeltjes, een kinderwagen, allerlei spullen voor de verzorging. Ja, het is meer praktisch dan sprookjesachtig, maar drie kinderen lijkt echt wel de grens. Vanaf nu gaat het in dit huis vooral om opgroeien en ouder worden, en natuurlijk ook wijzer. Dus wordt eten een belangrijke bezigheid. En leren. En tv kijken, dat mag er ook wezen. Gebiologeerd slurpen de jonge kinderogen alles op wat er via het scherm de kamer in komt. Vooral dat ene sprookje, dat elke dag maar weer voorbij komt, vlak voor het slapen gaan. Het lijkt allemaal zo gemakkelijk te gaan, die tv-sprookjes.

Intermuzzo bij 'Verhaaltje voor het slapen gaan'

 

vorige          volgende

 

Geplaatst: Zaterdag 17 oktober 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Echografische verhalen

Sprookjes uit Drachten 6     HOME

 

En toch moet Muze wennen. Drachten was haar sprookjeswereld, niet Assen. Waarom liet ik die verhuizing gebeuren, vraagt ze zich af. Als ik het sprookje ben, dan maak ik toch zelf uit hoe het gaat? Maar ze weet deksels goed dat het zo niet werkt. Ze heeft gewoon zitten dromen. Maar vanaf nu zal ze beter haar best gaan doen. Haar eerste prioriteit is: nog een baby erbij. Als ze op de verhalenschool één ding geleerd heeft, is het wel dit: het sprookjeskind dat er alleen voor staat, krijgt het zwaar voor de kiezen. Voorbeelden zat. Doornroosje, Sneeuwwitje, Assepoester, noem ze maar op. Natuurlijk, ook als er meer kinderen zijn valt het niet altijd mee. Maar dan kunnen broers en zussen elkaar nog helpen, zoals bij Hans en Grietje. Een meisje erbij zou dus heel mooi zijn. En ja hoor, Muze begint het al wat te leren; Rietje, Piebe en Hielke krijgen een nieuw huisgenootje. Het is alleen geen meisje, maar een jongen. En wat voor een!

Intermuzzo bij 'Het is een jongen'

Het jonge gezin is dolblij, maar Muze moet er eerst over nadenken. Ze had een tweede kind op haar lijstje staan. En dat gebeurde. Ze had haar zinnen gezet op een meisje. Maar dat pakte anders uit. Dan opeens snapt ze het. Ze is over de grens van het aloude sprookje heen gegaan, daar waar ze beginnen met lang en gelukkig te leven. En voorbij die grens moddert ze nu wat aan. Terwijl daar misschien heel andere vertelwetten gelden. Of wie weet, zelfs de wet van het toeval. Als ze daaraan denkt, krijgt Muze de zenuwen. Dan zou ze alle grip op haar eigen sprookje kwijt raken. En die ramp lijkt zich inderdaad te voltrekken. Als de herfst van 1985 komt, moet Piebe voor zijn werk naar het zuiden. Naar een heel andere wereld, die Limburg heet. Geen dag, geen week, geen maand, maar bijna een kwartaal. Dit kan Muze niet laten gebeuren; Piebe en Rietje moeten samen blijven. Geen denken aan, dat Piebe afreist naar verre vreemde oorden. En toch gebeurt het; Piebe vertrekt.

Intermuzzo bij 'Van noord naar zuid'

Maar wie schetst Muze's verbazing! Niet alleen Piebe gaat. Ook Rietje, Hielke en zijn jonge broertje Sietse gaan mee in het afgeladen rode wagentje. Dwars door Nederland zoeken ze hun weg naar Limburg, waar ze in de buurt van Roermond een simpel huisje in het groen betrekken. Ondanks Muze's verbijstering is ze intussen al heel wat gewend. Ze trekt het clubje bliksemsnel achterna en vindt een optrekje vlak in de buurt. Zo komt ze erachter dat het een vakantiepark is, met bungalows die je kunt huren. Mensen schijnen dat te doen als ze trek hebben in een zomersprookje. Maar voor werken in de herfst mag het dus ook, en dan kan het hele gezin mee. De omgeving is mooi en het is warm voor de tijd van het jaar. In de weekends trekken de noorderlingen erop uit, om Limburg beter te leren kennen. Heuvel op, heuvel af. En Muze merkt dat haar eigen inschatting niet altijd de beste is. Ook iets onverwachts kan heel goed uitpakken. 

Intermuzzo bij 'Achter de heuvels' (niet via mobiele hardware)

 

vorige          volgende

 

Geplaatst: Maandag 21 september 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Echografische verhalen

Sprookjes uit Drachten 5     HOME

 

Muze begrijpt er niets van. Een huis, een baby over de vloer, een gezellige woonbuurt. En dat in een plaats als Drachten, waar je bijna alles vindt wat je nodig hebt. Omringd door de groene wouden van Friesland, zover je kijken kunt. En plots zijn er dan plannen om te gaan verhuizen. Misschien was het te mooi om waar te zijn. Maar daar gaat het toch juist om in sprookjes? Oké, Piebe is lange dagen van huis, omdat in Drachten het werk was opgeraakt. Er schijnt iets aan de hand te zijn met de Economie. Muze weet niet wat, maar die Economie moet wel een machtig tovenaar zijn, dat hij zomaar werk kan laten verdwijnen. Nu moet Piebe elke dag heel ver reizen. Vandaar die verhuizing. Met lede ogen ziet Muze hoe Piebe en Rietje hun huis leeg laten halen. Alles gaat in een grote wagen. En dan vertrekken ze. Naar een oud landschap, dat Drenthe heet. Droog, woest, zanderig en ver, zo heeft Muze vernomen.

Intermuzzo bij 'Het verre onbekende'

Zoals wel vaker is de werkelijkheid heel anders dan Muze van te voren denkt. Logisch dus, dat ze de plank wel eens misslaat bij het uitzoeken van haar intermuzzo's. Intussen heeft ze haar hart verloren aan Drachten. Ze twijfelt zelfs of ze Rietje en Piebe achterna zal reizen. Maar ja, die wolk van een baby; Hielke hebben ze hem genoemd. Muze heeft hem nu een paar maanden zien opgroeien en is verbaasd hoe snel hij verandert. En dat wil ze niet missen. Dus pakt ze de bus naar het verre Drenthe. Ergens in Assen moet ze zijn. Heette de wijk niet Peelo? Ze kamt de hele buurt uit, straat voor straat. Dan, ergens aan de rand van de stad, omringd door een woest landschap, ziet ze in een tuin een bekende zitten. Het is Piebe. Hij lijkt diep na te denken en noteert af en toe iets in een schrijfblok. Is dat zijn nieuwe werk? Schrijver? Ze weet dat hij dat heel graag zou willen. Maar wat schrijft hij dan? Sprookjes??

Intermuzzo bij 'Wie schrijft die blijft' (niet via mobiele hardware)

En is dat wel verantwoord? Waarom laat hij de sprookjes niet aan haar over? Als er iemand verstand van heeft, is zij het wel. Maar dan ziet Muze de kleine Hielke, in een wipstoeltje bij een grote zandbak. En daar komt Rietje naar buiten; ze lacht. De zon schijnt; het is voorjaar. En Muze hoeft toch niet van één plek te houden? Drachten is mooi, maar Assen valt ook best mee. All snel is ze helemaal gewend aan het vriendelijke Drentse leven. Rietje en Piebe worden al een echte papa en mama. Rietje is zelfs een op en top huismoeder. Piebe heeft naast het schrijven toch nog echt werk. Niet verkeerd, vindt Muze; er moet ook brood op de plank komen. Zijn kantoor is niet ver weg en als het even kan, komt hij tussen de middag thuis eten. Half een, vaste prik. Zo doen mama's en papa's dat dus, bedenkt Muze, terwijl ze wandelt door de oneindige woestenij die vlak voor het huis begint: het nog ruige en onontgonnen Drentse land.

Intermuzzo bij 'Mama's en papa's' (niet via mobiele hardware)

 

vorige          volgende

 

Geplaatst: Vrijdag 11 september 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Echografische verhalen

Sprookjes uit Drachten 4     HOME

 

En weer zijn Rietje en Piebe er zomaar een week vandoor. Maar sprookje Muze leert de menselijke gebruiken steeds beter kennen. Dit zal de huwelijksreis zijn. Weer een teken dat het koppel graag de sprookjeswereld verkent, net als zij. Muze wacht rustig af. Zo nu en dan kijkt ze eens in de Folgeren, bij de rijtjeswoning aan de Nova Cura. Een fraai nieuw huis met alles erop en eraan. En netjes ingericht. Stilletjes heeft het stel er al een paar weken gewoond. In hun kring is zoiets anno 1980 nog geen dagelijkse praktijk. Maar praktisch is het wel, want de huur was al ingegaan en de vrijgezellenhuisjes konden opgezegd. Muzes geduld wordt beloond; opeens staat het rode autootje weer op de parkeerplaats. Ze kan haar opwinding niet onderdrukken; nu gaat het lange en gelukkige leven dan eindelijk beginnen. En ja hoor; als Piebe en Rietje samen thuis zijn, tekenen zich de contouren van een amusant en gezellig sprookje af.

Intermuzzo bij 'Oost west thuis best'

Maar verder lijkt het vooral een druk leven. Vaak ziet Muze de pasgetrouwde jongelui vertrekken naar hun werk, elk een kant op. Muze kent intussen een mondje Fries en maakt nu ook kennis met Latijn. Nova Cura betekent 'nieuwe zorg'. En een zorgzaam stelletje is het zeker. Rietje verpleegt elke dag de zieke medemens. Piebe werkt aan de leefomgeving. Alsof dat niet genoeg is, willen ze ook thuis nog iets te zorgen hebben. Dus halen ze twee katten aan, Strijker en Blazer, die elk een stoel met een kussentje krijgen. Jemig, dat lijkt wel kneuterig. Ook buiten gaan de baasjes aan de slag. Voor- en achtertuin veranderen in minilandschappen, waar beide poezen wel pap van lusten.

Intermuzzo bij 'Het land van Kattelonië' (niet via mobiele hardware)

Dan dient zich iets bijzonders aan. Een kind! Muze is verbijsterd. Het is zo logisch, maar ook zo nieuw. Voor zover zij weet is geen sprookje ooit geëindigd met een lang en gelukkig leven inclusief kinderen. Kennelijk werd dat helemaal aan de eigen verbeelding overgelaten. Nu gebeurt het gewoon, en nog wel in haar eigen sprookje. Ze is er beduusd van, evenals de aanstaande ouders. Elke nieuwe wereldburger, maar zeker een eerste kind, heeft iets fantastisch en bovennatuurlijks, iets overtreffends en soevereins, met daar doorheen aspecten van magie, mirakel en mysterie. Zo probeert Muze haar gevoelens dan maar te verklaren. En vervelende startopties als nare heksen, boze stiefmoeders en foute feeën pareert ze alvast met stapels goede wensen.

Intermuzzo bij 'Nog lang en gelukkig' (niet via mobiele hardware)

 

vorige          volgende

 

Geplaatst: Vrijdag 21 augustus 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Echografische verhalen

Sprookjes uit Drachten 3     HOME

 

Het regent en het is koud bij de bushalte. De wind steekt op. Schemer sluipt dichterbij. Sprookje Muze huivert en kijkt nog eens of de bus naar Oosterwolde al in aantocht is. Drachten is een gepasseerd station voor haar. De hoop dat ze misschien haar sprookje kon beginnen met Rietje en Piebe, is weg. Ze gelooft er niet meer in, nu het aankomende stel zo ver uit elkaar is gaan wonen. Terwijl ze zelfs buren waren! Iemand fietst voorbij, voorover gebogen in de regen. Iemand met Piebe's postuur. En die bril; het zou zomaar kunnen! Waar gaat hij heen? Ze bedenkt zich niet en stapt hem achterna, de ogen gefixeerd op het achterlicht. Het rode stipje wordt snel vager. Ze grijpt een fiets die los tegen een hek staat en trapt zich een slag in de rondte. Een auto claxonneert als ze opeens de weg over schiet; de fietser is afgeslagen. Slingerend pikt ze het rode lichtje weer op. Ze hijgt en bijt op haar tanden.

Intermuzzo bij 'Race door de nacht'

Veel later kan ze erom lachen. Het was de avond dat ze ontdekte hoe Rietje en Piebe de deur bij elkaar plat fietsten. En een briefje achterlieten als de ander niet thuis was, om elkaar niet nog eens mis te lopen. Toen waren ze beiden opeens verdwenen uit Drachten. Maar na een week doken ze weer op, nu allebei opvallend geringd. Muze had gelezen over dat ringengedoe; ze hadden zich verloofd! Waren er zelfs voor afgereisd naar een verre stad; Radijs of zoiets. Alsof het moest beginnen als in een sprookje. Toen wist Muze genoeg: deze twee waren haar sprookjeskandidaten! Daarna ging het allemaal snel. En nu kan Muze er om grinniken. Heel zachtjes, want de plechtige momenten zijn aangebroken. Eerst in het gemeentehuis, dan in de Zuiderkerk, Dames en heren in het zwart zeggen ernstige dingen en geven serieuze adviezen. Feestelijk uitgedoste gasten zien en horen het glimlachend aan. Ouders denken terug en alvast vooruit. Er klinkt gedragen muziek en zang. Is het getrouwd zijn dan zo'n ernstige en zwaarwegende aangelegenheid?

Intermuzzo bij 'Beloofd is beloofd'

Maar er gebeurt meer. Tussendoor komen  regen en zonneschijn voorbij, bloemen en heide, weiden en bossen, een fotograaf en een rood autootje. Dat is de dienstauto van Piebe's werkgever, die vandaag als trouwauto dienst doet. Met Piebe zelf als bruidegom achter het stuur. En Rietje als bruid ernaast; rijden in een trouwjurk is niet praktisch en gevaarlijk bovendien. 's Avonds is Muze helemaal in haar element; de plechtigheden zijn voorbij. Het is feest in een grote zaal die de Menorah heet, wat net zo Joods is als het vorige intermuzzo. Een avond met veel vrolijke mensen, gesprekken en gebaren, eten en drinken, scherts en lach, muziek en zang. De bruid vlindert tussen de gasten door. Muze ziet het gebeuren, lacht en klapt nadenkend in haar handen. Want nu begint het pas. Pas hierna volgt, waar het allemaal om draait: 'En ze leefden nog lang en gelukkig'. Maar die slotzin gaat ze niet gebruiken. Want ze wil het juist gaan meemaken: hoe lang dan wel, en hoe gelukkig? Maar dat is een zorg van later. Nu is het feest, tot diep in de nacht.

Intermuzzo bij 'Een feestelijke avond'

 

vorige          volgende

 

Geplaatst: Woensdag 19 augustus 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Echografische verhalen

Sprookjes uit Drachten 2     HOME

 

Het is nog maar 1979. Sprookje Muze ontdekt de bruisende Kaden in Drachten. Sommige jongelui houden zoveel van dit uitgaanscentrum dat ze er zelfs wonen, zo vindt Muze uit. Ze houdt er een etage met kamers in het oog, boven een winkel. Het lijkt wel een duiventil. Vrijgezellen komen aanfladderen; kant en klare verkeringen vliegen weer uit, gaan trouwen en nestelen zich in een gezinswoning. Eén van de etagebewoners is Rietje; ze zit er al jaren en heeft de mooiste kamer. Grote ramen op het zuiden, een dakterras en uitzicht op een tuin. Piebe woont er pas. Hij huurt de kleinste, donkerste kamer, die uitkijkt op een steeg met blinde muur. Maar alles beter dan zijn vorige adres. Een leeggehaald kosthuis, waar hij de laatste huurmaand mocht uitzitten om de kat te voeren. Toen was het voorbij en kwam via allerlei lijnen het schemerige kamertje in beeld. Muze zit al op het vinkentouw; als beginnend sprookje durft ze nog te dromen van de ideale hoofdpersonen. Maar onbewust strooien Rietje en Piebe haar zand in de ogen. De twee maken kennis en drinken af en toe samen een kopje koffie. Sprookje Muze gelooft het verder wel; misschien moest ze maar eens in Oosterwolde gaan kijken. Maar ze zal het nog even aanzien.

Intermuzzo bij 'Onder de koffie'

Bij Muze slaat de twijfel toe. Er is iets gaande; dat kan ze niet ontkennen. Maar is dit haar droompaar? Wordt dit haar sprookje? Gaan Rietje en Piebe samen een lang en gelukkig leven tegemoet? Al snel krijgt ze zekerheid. De huurbaas heeft bouwplannen. Hij zegt alle huurcontracten op, want de etage gaat kennismaken met de sloophamer. De huurders vertrekken noodgedwongen. Ook Piebe en Rietje gaan, elk een andere kant uit. Piebe vindt een splinternieuw onderkomen in de Drait. Rietje betrekt met een ander meisje van de etage een burgermanshuisje, vlakbij het centrum: de een boven, de ander beneden. Dat was het dan, denkt Muze. Eén van beiden heeft zich bedacht. Wie? Wat maakt het uit. Ik moet op zoek naar nieuwe input voor mijn sprookje.

Intermuzzo bij 'Dat was het dan' (niet via mobiele hardware)

Wie neemt het haar kwalijk? Muze is nog jong, naïef en veel te ongeduldig. Chagrijnig dwaalt ze door een grijs en grauw Drachten; de zonnige tijden zijn voorbij. En nog steeds is ze een sprookje zonder begin, zonder houvast, zonder toekomst. Moet ze dan toch maar een knieval maken, en weer aankloppen bij haar eigen verre volk? Zal het haar lukken om dan wel netjes in het gareel te lopen?, Nee, nooit van haar leven! En ze maakt zich op om uit Drachten te vertrekken. Op naar Oosterwolde. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Door regen en wind gaat ze op weg naar het busstation.

Intermuzzo bij 'Neerslachtig Drachten' (niet via mobiele hardware)

 

vorige           volgende

 

Geplaatst: Dinsdag 18 augustus 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Echografische verhalen

Sprookjes uit Drachten 1     HOME

 

Er is eens een sprookje. Ze heet Elda Roda van Tasia a Musanthe. Maar iedereen noemt haar Muze, omdat ze altijd zingt of neuriet. Altijd, behalve als ze bezig is om te worden. Want als sprookje in wording heb je al je concentratie nodig. Alleen zo kun je het worden goed verwoorden, verzinnen en verhalen. En toch, zelfs dan trekt ze het niet zonder muziek. Maar dat lost ze simpelweg op met hier en daar een intermuzzo. Gelukkig vindt ze die overal; ze liggen voor het oprapen, kijk maar eens in Digitalië. Je zou dan ook denken dat het inlassen van zo'n intermuzzo haar weinig moeite kost. Maar niets is minder waar. Muze is ultrasecuur en wikt en weegt elk muzzootje (zoals zij ze noemt) op een goudschaaltje. Totdat ze precies de juiste vindt: het intermuzzo dat past bij de staat van wording die ze op dat moment beleeft. Alles is goed, zolang ze maar dichtbij zichzelf kan blijven. Dichtbij het speciale muzikale sprookje dat ze is.

Intermuzzo bij 'Sprookjesland'

Muze is ook een eigenwijs sprookje. Ze gaat haar eigen weg. Ze wil beslist niet beginnen met 'Er was eens'. Maar met dat standpunt schoffeert ze het wezen van het sprookje. Het is niet de eerste keer dat ze op de zere tenen van de tradities trapt. Eerder had ze al lelijk gedaan over 'En ze leefden nog lang en gelukkig'. Hoe kun je de essentie van het leven afdoen met zo'n standaardfrase?! De tijd komt zelfs dat de Raad van Goed en Kwaad zich over haar dwarsheid buigt. Die nukken moeten bestraft worden, vindt de Raad. Maar ze is nog jong; uitblazing door de grote olifant gaat te ver. Dus zit er niets anders op dan haar te verbannen naar het verre Frisia. Daar, in die winderige en zompige uithoek van de Lage Landen, zal ze alle tijd hebben om te kiezen: tot inkeer komen, of bij haar principes blijven. Haar feeërieke vaderland terugzien, of voor altijd een banneling blijven. Met die strenge voorwaarden op zak begint ze de lange uitputtende tocht naar het hoge noorden. Naar Frisia. Het zingen is haar vergaan; neuriën lukt heel soms, heel even.

Intermuzzo bij 'Enkele reis Frisia'

In Frisia kijkt Muze verbaasd om zich heen. Het is er zomers, zonnig en warm. Dan weer nat, winderig en fris. Her en der hoort ze de al wat vertrouwde taal van de Lage Landen. Maar men bezigt er nog een taal, met klanken die een scheut geheimzinnigheid in zich dragen. Een goede taal voor toverspreuken! Weken verstrijken; ze verkent de elf steden en hoort van roemruchte schaatstochten. Frisia boeit haar. Waarom zou ze in zo'n land niet het sprookje kunnen worden dat ze zijn wil? Dan verneemt ze van nog een twaalfde stad, die geen stad mag heten: Drachten. Elders hoorde ze zeggen dat je daar dood nog niet wilt liggen. Dat intrigeert haar! Want als je er niet dood wilt liggen, zul je erg je best doen om er lang en gelukkig te leven! Dus op naar Drachten, waar ze direct de Kaden opzoekt. Dat schijnt de plek te zijn waar bij nacht en ontij de jeugd zich met elkaar vermaakt. De best denkbare voedingsbodem voor een sprookje in wording.

Intermuzzo bij 'Drachten de Kaden'

 

volgende

 

Geplaatst: Dinsdag 18 augustus 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Echografische verhalen

HOME voor echografische verhalen  HOMER

 

Echografische verhalen

 

Sprookjes uit Drachten

1     Muze moet op reis

2     Komt er nog wat van?

3     Het kan verkeren

4     Nova Cura: nieuwe zorg

5     Afscheid van Friesland

6     Samen uit, samen thuis

7     Driemaal is scheepsrecht

8     Kleine kinderen worden groter

9     De concurrentie is zwaar

10   Vragen, vragen, vragen