Geplaatst: Woensdag 13 augustus 2014 - 2 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Los werk

  Dutch Volcano - HOMER

Het onweer uitzetten is niet zo moeilijk als men vaak denkt. Je moet je realiseren dat het onweer lijkt op een hond die vaak blaft, maar af en toe ook bijt. We spreken dan van een inslag. Bij zo´n inslag is er vaak schade. Dat is ook het hoofddoel van onweer: inslaan en schade veroorzaken. Maar het gemiddelde onweer kan niet erg goed mikken, dus gebeurt er meestal weinig tot niets. Toch moeten we het bijtgrage karakter van een bliksemschicht niet onderschatten.

In de nacht van maandag op dinsdag begon het tegen bedtijd te flitsen. Ik was moe en had geen zin om alle stekkers eruit te trekken. Bovendien is het vaak voor niets. Want hoe gaat dat? Zodra de laatste stekker eruit ligt, houdt het onweer ermee op. Toeval natuurlijk, maar zo ligt het wel. Toen bedacht ik mij: als het inderdaad toeval is en er is geen verband, dan moet het onweer ook stoppen nu ik de stekkers er niet uittrek. Maar nee, de eerste helft van de nacht bliksemde en donderde het vrolijk door, ten koste van mijn nachtrust.

Speelde toeval dan geen rol? Was er wel degelijk een verband tussen de stekkers en het onweer? Ik besloot het te testen, stond op en trok alle stekkers en antennes los: het was intussen drie uur geweest. Daarna ging ik weer naar bed, behoorlijk gespannen. Dit was het moment van de waarheid. En warempel: nog een enkele verre donderslag en daarna werd het eindelijk stil. Voor deze donderbui viel er hier geen eer meer te behalen, dus ging hij maar eens verderop kijken. Veel Drachtsters zullen het plotselinge vertrek van de flitsende donderklappen kunnen bevestigen.

Nog een laatste nuttige tip. Veel beginners maken de fout dat ze de stekkers er zo snel mogelijk weer in doen. Dom, dom, dom. Het onweer detecteert dit onmiddellijk en komt met vliegende vaart retour. Waarna het gedonder weer helemaal van voren af aan begint.

Steven

 

Geplaatst: Woensdag 6 augustus 2014 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Los werk

  Dutch Volcano - HOMER

Mijn smaak is ruimdenkend. Maar hoe ver wil je gaan? Ik sjouw een eigen mok mee naar kantoor, met deksel. Dat scheelt per dag vijf tot zes wegwerpbekers. Die worden trouwens gerecycled. Maar dan nog; gebruiksvoorwerpen na één keer wegsmijten blijft even slikken voor een doorgewinterde calvinistische babyboomer als ik. In mijn meeneemmok neem ik karnemelk mee. Als een wat verlaat toetje na het thuisontbijt, lekker fris. Daar word je wakker van. Maar niet heus.

Want zonder koffie sta ik hooguit op standby: een vorm van halve kracht. Als mijn handen iets vinden om te doen, wagen ze tastend een poging. Gesprekken voer ik op goed geluk, leunend op dooddoeners, stoplappen en platitudes. Even kan dat wel. Maar voor het uit de hand loopt, moet ik mijzelf toch echt aanzetten. Dat doe ik door automatenkoffie in mijn daarvoor bestemde opening te gieten. Koffie die smaakt naar bedorven, zurige koffiemelk. Dit vanwege de restanten karnemelk in mijn meeneemmok; je kunt niet blijven omspoelen.

Maar evengoed werkt de koffie wel; ik raak plots bevlogen en krijg last van ideeën. Al snel is het noen; tijd voor een groentesoepje bij het meeneembrood. De mok weer onder de automaat, die netjes een bouillonnetje afscheidt. Hangt mooi in het plastic. In het aromatische bouquet schuilt nog steeds een ondertoon van mokka, met daarna opnieuw een wat zurige afdronk. De welbekende dip na de lunch tackel ik graag met een schuimende chocolademelk. Nu zijn het vooral de hartige aromatische tinten die detoneren op mijn tong, te midden van een romige chocoladen weelde. De soep lijkt nog wat na te ijlen; een sliertje vermicelli duikt op.

Toch maar even spoelen. Daartoe laten wij een zakje groene thee trekken in heet water. Dan het deksel op de meeneemmok en even goed schudden. Dankbaar absorbeert de hete thee alle aangekoekte restanten karnemelk, koffie, soep en chocola. Voor de smaak maakt het niet uit; ook zonder toevoeging is groene thee niet te pruimen. Maar eind goed, al goed. De tomatenbouillon, traditionele afscheidsdrank van weer een sensationele kantoordag, smaakt vol en rond uit de schoongespoelde mok. Het is hooguit een vermoeden van bitterheid, dat nog herinnert aan het groenige spoelwater van daarvoor. Proost derhalve.

High

 

Geplaatst: Vrijdag 1 augustus 2014 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Los werk

  Dutch Volcano - HOMER

Er is een ludieke actie gaande. Zie de vorige blog (als hij er nog staat), met als titel `Kiest Drachten deze zomer massaal voor daten in de dierentuin?´ Om met de deur in huis te vallen: ik dacht het niet. Het merendeel van Drachten heeft al een relatie of is er nog te jong voor. Daarmee is de doelgroep teruggebracht tot de singles. En natuurlijk zij die wel eens in een andere vijver willen vissen.

Maar dan nog zal het daten in de dierentuin niet gaan. Ook niet in Dierenpark Emmen, dat volgens de vorige blog dichtbij Drachten ligt. In Dierenpark Emmen ga je als single niet daten; daar maak je als vrijgezel een afspraakje. Het daten door singles gebeurt slechts in de Zoo. Daten kan dus pas vanaf 1 april 2016. Dan eindigt het Dierenpark en begint de Zoo. Op die dag namelijk opent `WILDLANDS, Adventure Zoo Emmen´ zijn poorten.

Maar gezien de openingsdatum van 1 april, is zelfs dat niet zeker. Dus beste singles, word weer vrijgezel en maak een afspraakje in het Dierenpark, zolang het nog kan. Blijft alleen de groep over die graag eens in een ander vijver vist: zij die gebonden zijn, en een avontuurtje zoeken. Dan zou ik zeker wachten tot 1 april 2016. Want dan hebben we in het noorden de Adventure Zoo. Voor al uw avontuurtjes. Zolang tenminste niemand `1 april´ roept.

Steven

 

Geplaatst: Donderdag 31 juli 2014 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Los werk

  Dutch Volcano - HOMER

Woensdag  23 juli 2014, Sint Joriskerk Amersfoort. Een dienst van bezinning en gebed. Voor MH17. Achteraf speet het mij niet te hebben gekeken; het was mij ontgaan. De dagen daarna dreven in de media wat flarden voorbij. Franz Schubert, een vleugje Taizé, Gabriel Fauré. Kan het niet helpen, mijn oren staan nu eenmaal naar muziek. Zeker als die in de goede handen is van Ars Musica en `onze´ Iris Kroes. Dus toch nog gisteravond de dienst digitaal gevolgd.

Nog nooit gevlogen. Ga het waarschijnlijk ook niet doen; te pragmatisch ingesteld. Iedereen weet het; de risico´s van vliegen zijn minimaal. Vliegen is veilig. Maar mijn brein wil zo niet denken. Een vorm van beroepsdeformatie. Risico is kans maal effect, ook hoog in de lucht. En de kans mag dan extreem klein zijn, maar als het mis gaat zijn de effecten hemeltergend groot.

Goed, één uitzondering, voor als het toch moet. Onder één voorwaarde durf ik een reis in een vliegtuig te overwegen. En kan ik mogelijk de verwaarloosbare kans op een hartverscheurende afloop verdragen. Eén voorwaarde. Als het fout gaat, regel dan wat compensatie. Nee, niet een claim of zo. Laat iets van Fauré zingen. Iets uit zijn requiem: In Paradisum. Dan zou ik er over willen nadenken, misschien.

Bleske