Geplaatst: Dinsdag 19 april 2016 - 5 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Het Nieuwe Leven

Sommige e-mailberichten zijn wolven in schaapskleren. Het is de kunst om deze wolven stelselmatig te ontmaskeren. Ik heb daar zo mijn eigen gedachten bij. Soms schrijf ik ze op.

  Dutch Volcano - HOMER

 

Aha, e-mail...

>> Van: International Card Services [verificatie@interserver.com]

Stoere naam. Kennen we elkaar?

>> Aan: zeldeningebruik@cpumail.nl

Hé, vreemd; dat e-mailadres gebruik ik zelden of nooit...

>> Onderwerp: Beperkte creditcard

Weet ik, daarom doe ik er ook weinig mee

>> Geachte klant,

Geachte: vooruit; klant: dacht het niet

>> Ons systeem controleert alle creditcard transacties 24 uur 7 dagen per week.

Uitslovers

>> Als ons systeem wat opmerkt dan word uw creditcard direct beperkt.

Ja, schei daar dan mee uit

>> Dit is een veiligheidsmaatregel die automatisch uitgevoerd word.

O, snap het; en tweede spelfout alweer

>> Om weer normaal gebruik te kunnen maken van uw creditcard moet u uw gegevens verifiëren.

Eerst de d's en t's verifiëren

>> U heeft 48 uur de tijd om uw gegevens te verifiëren.

Niet voordat alle vervoegingen kloppen

>> Klik hier om uw gegevens te verifiëren

Smeer maar in uw haar

>> Met vriendelijke groeten,

Gebaar met vinger

>> International Card Services BV

Dacht het niet, zo langzamerhand

 

Steven

 

Geplaatst: Vrijdag 10 april 2015 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Het Nieuwe Leven

  Dutch Volcano - HOMER

Op de keukentafel ligt een briefje met een korte krabbel. 'Inkt in de printer is op.' Of iets van die strekking. Het ziet eruit als een constatering, maar het is meer. Een soort van mededeling; anders lag het niet op de keukentafel. Mijn wederhelft wil dat ik het zie en lees. Ze deelt wel meer dingen met mij, bijvoorbeeld: 'Ik denk dat ik volgende week even naar de kapper ga.' Zo'n gesproken mededeling kan ik gewoon voor kennisgeving aannemen. Natuurlijk geef ik wel even een spontane reactie. Zoiets als 'mmm' of 'uhuh'. Of zelfs: 'Is het alweer zover?' En voor we het weten zitten we in een goed gesprek.

Maar nu heeft ze dat briefje daar neergelegd en is daarna in alle vroegte naar haar werk gegaan. Wetende dat ik vandaag mijn vaste vrije dag heb. En dat ik bij het ontbijt haar notitie zal vinden. Dit schrijfsel is meer dan constatering en mededeling ineen. Ze signaleert een huishoudelijke tekortkoming en deelt die met mij, zwart op wit. Terloopse opmerkingen bestaan; terloopse briefjes niet. Ik kan er niet onderuit; dit is een schriftelijk verzoek. Of ik vandaag asjeblieft nieuwe inkt in de printer wil doen.

Daar valt niets tegenin te brengen. Dit op grond van de strikte taakverdeling die er tussen ons is gegroeid. Daarbij heb ik mij gespecialiseerd in het inkt in de printer doen. Een lastige klus. Dus pak ik na het ontbijt direct de koe bij de horens, door de trap naar de eerste verdieping te nemen. Daar zet ik de pc bij de printer aan. Dan ga ik de trap op naar nog een verdieping hoger, waar ik de inktvoorraden bewaar. Met deze voorraden daal ik weer af. Nu schakel ik ook de printer in. Via het configuratiescherm en het printermenu ga ik op zoek. Want ik wil wel eerst weten, welke van de vijf inkten op zijn. Na wat zoeken zie ik dat het om de rode en de kleine zwarte gaat. De blauwe en de grote zwarte naderen hun laatste reserves, maar zijn nog niet uitgeput. Van geel is er nog veel.

Schijnbaar routineus open ik de kartonnen doosjes met inkt. Tot mijn grote blijdschap vind ik nog een patroon met rode en een met zwarte inkt. Elders op de verdieping haal ik een schaar, keer terug, knip de folietjes open en haal de patronen eruit. Dan trek ik een aantal kleppen van de printer los, waarna de printwagen zich driftig zoemend binnen handbereik begeeft. Ik ontbeugel het rode patroon, trek het stripje van de inktopening, wip het oude patroon uit de printer en klik het nieuwe erin. Het zwarte patroon onderwerp ik aan dezelfde procedure. Even aandrukken, totdat de printersoftware aangeeft dat ze worden herkend als volle patronen. Ziezo, kleppen weer dicht, printer uit en pc afsluiten.

Tijd voor de nazorg. Allereerst handen wassen, want natuurlijk heb ik nu inkt aan de vingers, rode en zwarte. En wat voor inkt. Pas met een schuurspons krijg ik mijn jatten weer wat in het normale huidkleurige gareel. Dan breng ik de resterende inkten weer terug naar hun opslag een verdieping hoger, en repatrieer ook de schaar. Overtollige gebruiksaanwijzingen drop ik in het papiermandje van de eerste verdieping. De folietjes, de beugels, de stripjes en de lege patronen neem ik mee de trap af naar beneden de garage in. Daar drop ik ze in de container voor de plastics.

Tot slot ruim ik het briefje van de keukentafel en doe het in het papiermandje van de begane grond. Uit de secretaire in de woonkamer haal ik een balpen en een nieuw briefje. Daarop schrijf ik mijn eigen constatering, die tevens mededeling is. 'Er is weer inkt.' Met enig ceremonieel leg ik die op de keukentafel, ongeveer op de plek van het verwijderde kattebelletje. Twee verdiepingen hoger scharrel ik mijn agenda op. Daarin leg ik vast dat er binnenkort weer wat inkt moet worden bijbesteld.

Ze zeggen dat de robots komen. En dat die ons werk gaan overnemen. Ik ben best wel bereid om dat te geloven. Zo gauw ik een robot zie die nieuwe inkt in een huis-, tuin- en keukenprinter kan doen. Als dat niet gaat, zal hij toch op zijn minst een briefje moeten kunnen schrijven. 'Inkt in de printer is op.'

Steven

 

Geplaatst: Zaterdag 9 augustus 2014 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Het Nieuwe Leven

  Dutch Volcano - HOMER

- Telefoon. En binnen nog wel, terwijl ik net lekker buiten zit. Vooruit dan maar, en zuchtend begeef ik mij door de tuindeur de kamer in. `Steven hier`.
- Geluid van een kippenhok. Kan ook een callcenter zijn. Engels sprekende damesstem met zwaar Indiaas accent. Wie ooit gekeken heeft naar Oh moeder, wat is het heet!, weet wat ik bedoel.

- `Sorry sir, we have discovered something. You are having a problem with your computer.´ Of iets in die trant.
- `Huh? Hoezo? Wat bedoelt u?´ Zoiets gebeurt niet elke dag: oriëntaals Engels, en dan zo slecht verstaanbaar. Het kost even tijd om mijn Anglofiele breinfuncties te activeren.
- `Do you speak English, sir?´
- Wij noorderlingen zijn geen opscheppers. `A little bit...´

- `You are having a big problem with your computer. And I’m going to help you fix it.´
- `O no ma´am, my computer is fine.´ Het is eruit voor ik het kan tegenhouden. Misschien te veel naar Columbo gekeken. `And that is, what you are calling me for out of the garden?´
- `Sorry, but you really are having a technical problem with your computer. You probably don’t understand, but I do; I’m a technician.´
- `So so, a technician. And what might you suggest I am doing to get bread on the shelf?´ Ze heeft trouwens gelijk; de doorsnee schrijver weet weinig tot niets van computers. Maar daarom hoef ik het nog niet toe te geven.

- `You don’t understand, sir. You are having a serious technical problem with your computer. Your computer is in danger.´
- `O no ma´am, it is really not. I shall explain it step to step. All these troubles you mention, that was one computer ago. Believe me ma´am, it really was me a hell of a cracky machine. But now I have this new one and everything is kids. Even with Windows eight point one behind the buttons.´ Klinkt allemaal goed, al zeg ik het zelf.

- `But sir, your computer is in real danger; it is a hardware problem. Please tell me: is your computer turned on right now?´
- `Ma´am, are you grabbing me at my nose?! I was sitting behind the house, in the middle of the garden! So, what do you think yourself of it? We have a bunch of computers here all over the place, and piece by piece they run like a tit! But not right now of course; I told you I was just sitting in the garden.´ Damn, ik raak warempel op dreef; kennelijk moet ik first wat nijdig worden.

- `It is very urgent sir; you are having dangerous hardware problems with your computer. I am going to put you through to a senior technician of our company.´
- `Excuse me lady, you are putting me not anywhere. I am going to hang up your company right now, so that I can pull myself together to the backgarden! Goodbye!´ Come now, we laten ons geen oor aannaaien.

Tevreden wandel ik terug naar de middle van de tuin. Een click in mijn hoofd; het Engels taalcentrum schakelt zichzelf uit. Zo, dat hebben we ook weer gehad. Het is net als met fietsen. Wie eenmaal Engels heeft geleerd, raakt het nooit meer kwijt.

Steven

 

Geplaatst: Dinsdag 4 maart 2014 - 4 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Het Nieuwe Leven

  Dutch Volcano - HOMER

December 2013. Wachten op de Tasman Koerier. Het blaadje waarin ik kwartaallijks schrijf. Een papieren blaadje nog, uit een klein dorp. Lutjegast. Ik lees het graag. Maar PostNL is to bizzy met kerstkaarten. Dus geen blaadje. In december niet. In januari evenmin. Ik moet vrezen dat onze nationale postmoloch zich erin heeft verslikt. Toevallig belandt eind januari de Tasmanse hoofdredacteur naast mij in het theater. Heeft nog wel blaadjes over. Wil best een exemplaar nasturen. Dan gaat het snel. Op 3 februari ploft alsnog de langverwachte Koerier op onze deurmat, verpakt in een stevige envelop.

Wat later komt PostNL met een droog naschrift op een kaartje. `U heeft onvoldoende gefrankeerde post verzonden of ontvangen.´ Hoezo `of´? Weten ze niet wat ze doen dan, halen of brengen? In elk geval dondert het geen biet; of ik maar €1,92 wil doneren. Portokosten inclusief administratiekosten. Krijg acuut last van stijve nekharen en doe mijn research grondig. Envelop weer uit de oudpapierbak opgediept. En inderdaad; een grote zegel meldt: `frankering gecontroleerd N01.140203003746.´ Daaronder de gepleegde frankering in postzegels: een 1 en een 2. Dekt maximaal 100 gram verzendgewicht. Ik zoek het zootje bij elkaar en weeg het: envelop, Koerier, kattebelletje en paperclip. En ja hoor, ze hebben beet; de digitale weegschaal aarzelt tussen 103 en 104 gram. Pakketje was pakweg 3,5 gram te zwaar.

Getuige het poststempel heeft PostNL dit onredelijk gewichtige poststuk de reis Lutjegast - Nieuwegein - Drachten laten maken. Veel strafbare gramkilometers derhalve. Betaalprotocol is als volgt. Vetgedrukt nummer poststuk is nummer portokaart. Poststuk eerst bekijken? Ga naar www.postnl/betalen. Verwijder sticker van portokaart. Plak rechtsboven postzegels tot bedrag betaling. Doe daarna kaart in oranje brievenbus. Of (hoi, mag kiezen): doe eenmalige incassomachtiging. Ga daarvoor naar www.postnl/betalen. Vul betaalcode en geprinte postcode van adres portokaart in. Advies na betaling: portokaart vernietigen. Destructief clubje, die PostNL.

Voel mij intussen Youp van ´t Hek op Bucklerdieet. Denk na over snedig c.q. weigerachtig antwoord. Maar hoe gaat dat? Het raakt in de vergetelheid en frustraties verdorren. Drie weken later hetzelfde kaartje, met één verschil: `herinnering´. Nu begint mij het bloed tamelijk op te tsjochen. Dus op naar de klachteningang van PostNL, digitaal verstopt onder Klantenservice. Keuze: Contact met PostNL. Keuze: Ik wil mailen. Keuze: Consument. Keuze: Ik heb een klacht. Keuze: Verzenden of ontvangen van post of pakketten. Keuze: Portokaart. Zorg dat u uw vraag of klacht duidelijk omschrijft. Ik krijg 1000 tekens tot mijn beschikking. Maar digitaal formulier kan niet tellen. De laatste 20 tekens worden mij - gloeiende, gloeiende - hardnekkig geweigerd. Het laatste scheutje bittere gram moet ik weer inslikken.

Vragen, vragen. Allemaal verplicht. Wanneer post aangekomen / verwacht? Heeft u betaalcode? Het Van ´t Hek / Buckler gevoel keert weder. Stoom uit de oren. Geslacht - voornaam - tussenvoegsel - achternaam - e-mailadres - telefoonnummer - postcode - huisnummer - toevoeging - straatnaam - woonplaats. De laatste twee items worden automatisch ingevuld. O dank je wel PostNL; dat hadden jullie niet hoeven doen... Controleer en verzend. De volgende dag belt een dame, laten we zeggen NeLLeke Post; echte namen noemen is niet leuk. Toch? Van mijn eega krijgt ze te horen dat ik op mijn werk ben. De dame kan het allemaal uitleggen, maar zal een mailtje sturen. Dus onmiddellijk kijken die avond.

Blijkt een standaard briefbabbeltje. Hartelijk dank voor reactie. Helaas geen adres afzender op pakketje, vandaar dat u moest betalen. Maar u wilt niet, omdat u niet afzender bent? Dan mag u sticker van portokaart verwijderen. Op kaart vermelden: `afgeboekt in overleg met KS´. ( Who the #### is KS? ) Via oranje brievenbus terugsturen. En laat uw vragen ook in toekomst gerust weten. Dit laatste is zeer terecht; veel vragen zijn niet beantwoord. Dus wil ik terugmailen, reageren, protesteren. Want adres afzender stond wel degelijk op pakketje. En portokaart kwam pas dagen later. En dus geen mogelijkheid gehad pakketje te weigeren. En...

Maar helaas, mailtje retour sneuvelt. Want stuit op een muur van No Reply. `Maak gebruik van ons reactieformulier.´  `Heeft u een betaalcode?´ `Geslacht - voornaam - tussenvoegsel...´ Dus schreeuw ik maar even. `I´m not a number; I´m a free man!´ In mijn jeugd naar tv-serie `The fugitive´ gekeken, vandaar. Ultieme oproep: huishoudens aller landen verenigt u. We laten ons niet langer institutioneel bureaucratisch digitaal protocolliseren. Door niemand niet. Zelfs niet door lieve goeie ouwe tante PostNL. Krent die ze is.

Steven

 

Geplaatst: Maandag 20 januari 2014 - 2 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Het Nieuwe Leven

  Dutch Volcano - HOMER

Voor professionelen schijnt Linkedin de place te zijn to be. Dus ben ik daar sinds een dik jaar, want wil niet versleten worden voor onprofessioneel. Daarmee is alles gezegd. De connecties die ik er aan de haak heb geslagen, bestaan uit een eigen zoon, en een neef van mijn vader. Natuurlijk is zoon veel actiever op Linkedin dan ik. Maar naar ik vrees, de neef van mijn vader ook. Met nog een jaar of vijf professioneel te gaan, meende ik: het zal mijn tijd wel duren. Moet je dus nooit denken in gevallen van digitalisering. Want dan sta je direct met 1-0 achter, om het digitaal uit te drukken.

Mijn zus, de middelste, is ergens mee begonnen, waardoor zij weer professioneel is. Ik kreeg een e-mail van haar. De digi-taal is bijzonder; lees mee. ‘From ‘middelste zus’. ‘Verhapseling van mijn naam.’  Ik wil u graag toevoegen aan mijn professionele netwerk op Linkedin.  -‘Middelste zus’. Confirm that you know ‘middelste zus’’. Ik word niet blij van digi-taal,  maar besloot het confirmen nog wat uit te stellen. Lang geleden dat ik op Linkedin was, dus de weg een beetje kwijt. En als ik toch zou confirmen? Dan wordt die informatie natuurlijk direct ergens in digitaal graniet gebeiteld.

Mijn zus is heel professioneel; zij laat zich niet uitstellen. Een week later weer mail. Nu in ordentelijk Nederlands; zo snel gaat het. Confirmen is bevestigen geworden. Vooruit dan maar. Linkedin denkt dat ik nieuw ben, zo snap ik na een half ingevuld account. Waar heb ik dan toch mijn inloggegevens gelaten? Een uurtje later ben ik ingelogd. Waarschuwing: privacy- en gebruikersvoorwaarden zijn intussen veranderd. Lezen, lezen. Lang, lang. ‘We proberen alle juridische aansprakelijkheid te beperken die we mogelijk jegens u hebben.’ ‘U mag uw rechten uit hoofde van deze Overeenkomst niet toewijzen, maar wij wel.’ Mooi is dat.

Even later moet ik alweer inloggen. Doe ik,  maar word direct op de vingers getikt. Niet mijn inlogcode, maar mijn e-mailwachtwoord willen ze. Zodat mijn adressenbestand besnuffeld kan worden op nog meer connecties. Nee, ze slaan echt niets op. Nekharen overeind. Oprechte verbijstering. Welke halve gare gelooft dat nog? Digibeet die ik ben; gaat dat zo tegenwoordig? Nou, in mijn geval dus niet. Ik scharrel zelf mijn connecties wel bij elkaar. Niemand komt in mijn adressenbestand!

Rechts een lijstje met foto’s en namen die ik mogelijk ken. En ja, zowaar een nichtje, een van een tweeling. Ik ben helemaal los, nodig haar ter plekke uit.  Moet in een lijstje aanzwarten hoe ik haar ken. 'Familie' staat er niet bij. Dus ‘ander’, maar dan wil Linkedin een e-mailadres weten. Heb ik wel, maar doe ik niet. Kwestie van fatsoen. Dus dan tweelingnicht  maar categoriseren als 'vriend of vriendin'. Aldus gaat de uitnodiging de deur uit. Dan realiseer ik mij wat ik gedaan heb. In een paar minuten mijn connecties verdubbeld! Met open ogen er ingelonken. Weg hier. Waar is de outlog?!

Steven

 

Geplaatst: Vrijdag 17 januari 2014 - 0 reacties(s) [ Reactie ] - 0 trackback(s) [ Trackback ]
Categorie: Het Nieuwe Leven

   Dutch Volcano - HOMER

Het idee was om te gaan schrijven over Het Nieuwe Werken. Je weet wel: de dynamiek van laptops, smartphones, flexplekken, mobil office, brainstormen aan statafels in veelkleurige chatrooms, thuiswerken, 24/7 klaar voor de baas. Gelukkig kon je als tegenwicht thuis altijd nog een radiohoorspel gaan beluisteren. Of een relaxt plaatje opzetten. En dan met een goed boek languit op de canapé. Maar helaas, dat gaat allemaal niet meer.

Want ook thuis zijn we de regie wat kwijtgeraakt. Bij het nieuwe werken hoort namelijk thuiswerken op zijn tijd. Zodoende sluipt alle nieuwigheid op kousenvoeten onze privésfeer binnen. Niet dat het veel uitmaakt. Met ons nageslacht voorop, waren de schermpjes toch al niet weg te denken uit onze nieuwetijdse huishoudingen. En inmiddels zijn ze zelfs niet meer weg te slaan. Want dan laten we onmiddellijk een nieuwe aanrukken. We kunnen niet meer zonder.

Er is een tijd en een plaats geweest, nog niet eens zo lang geleden. Daar ging je dan heen met een tent. Die zette je op voor een paar weken. En al die veertien dagen was je niet bereikbaar. Niet voor het thuisfront, niet voor de buren, niet voor de familie. En zeker niet voor de baas. Was dat fijn? Ja, dat was fijn. Wat zeg ik? Het was zalig. En nu? Vakantie is nog steeds leuk. Maar wel anders leuk. Want ik ga hier natuurlijk niet de oude zak uithangen die vindt dat Vroeger Alles Beter Was.

Maar om mijn punt te maken. Het Nieuwe Werken staat niet op zichzelf. Het grijpt om zich heen als de vogelgriep. Het vliegt door de lucht en komt je aanwaaien. Zodoende hebben we intussen heel wat opgelopen. Het Nieuwe Wonen, Het Nieuwe Recreëren, en voor jongere generaties Het Nieuwe Studeren. Enz. enz. Laten we het hier dus maar over Het Nieuwe Leven hebben. Het schijnt niet verkeerd te zijn; we leven steeds langer. Maar verder moet alles sneller en korter. Dus. Ik houd het kort. Later verder.

Steven